Leven & Meer (voorheen wandelen & meer)

Blog van Mirjam over stilte, geloven, kwetsbaarheid, pijn, dankbaarheid en bewust genieten van de kleine dingen in het leven.


2 reacties

Bidden

Column 2 Kerkblad Samenspraak

Alles wat je nodig hebt

zul je ontvangen.

Als je ophoudt te vragen

wat je niet nodig hebt.

(Shri Nisargadatta Mahara uit het boek Pelgrimeren)

Vergezeld van een kop koffie blader ik vanmorgen in de vroegte door een van mijn favoriete boeken. Bovenstaande slogan/spreuk spreekt me aan. Toevallig genoeg had ik het een paar weken geleden over dit onderwerp met een collega in de nachtdienst. Er ontstond een boeiend gesprek. Waar bid je voor? Jezelf? Anderen? Voor een schooldiploma, slagen voor een rijbewijs/school, geld, voedsel, kinderen, partner,  ouders, gezondheid, materialisme, schietgebedjes?

Ik merk dat ik bidden/vragen voor mezelf soms moeilijk vind. Danken gaat me makkelijker af. Er zijn zoveel mensen die het veel erger hebben als ik. Mijn gedachten gaan uit naar de mensen in Nepal. Explosies in China. Naar alle vluchtelingen (die ik tegenkom in mijn werk.)  Je zal maar van huis en haard verdreven zijn. Veiligheid zoeken. Mensen verliezen hun geliefden, kinderen, baby’s.

Het emotioneert me altijd in de kerk. De voorbeden. Zoveel verdriet. Ik word er door overspoeld. Waarom zou ik voor mezelf bidden en wat moet ik dan vragen? Ik, dat kleine mensje met kleine probleempjes. Ik kan ook niet zeggen dat het komt doordat ik nog geen grote problemen heb meegemaakt. Want het leven heeft me al flinke tikken uitgedeeld. Maar toch, ook dan, wat heb ik nou echt nodig?

Mijn collega en ik doken in de nachtdienst (het was rustig) op internet om eens uit te zoeken wat er nu precies over dit onderwerp in de bijbel staat. Onderstaande teksten vielen ons op.

“Alles waarom jullie in je gebeden vragen, zullen jullie krijgen, als je maar gelooft.” (Mat. 21:22)

“Vraag vol vertrouwen, zonder enige twijfel. Wie twijfelt is als een golf in zee, die door de wind heen en weer wordt bewogen. Wie zo aarzelend en onberekenbaar is bij alles wat hij doet, moet niet denken dat hij iets van de Heer zal krijgen.” (Jac. 1:6-8).

“En als u bidt ontvangt u niets, omdat u verkeerd bidt: u wilt alleen uw eigen hartstochten bevredigen.” (Jac. 4:3).

“Wie zijn oren sluit voor het gejammer van de arme zal ooit zelf om hulp schreeuwen, en geen antwoord krijgen.“ (Spr. 21:13).

“Als jullie in mij blijven en mijn woorden in jullie, kun je vragen wat je wilt en het zal gebeuren.” (Joh. 15:7).

“Komt een van u wijsheid tekort? Vraag God erom en hij, die aan iedereen geeft, zonder voorbehoud en zonder verwijt, zal u wijsheid geven.” (Jac. 1:5).

“Vertrouw op de HEER met heel je hart, steun niet op eigen inzicht. Denk aan hem bij alles wat je doet, dan baant hij voor jou de weg.” (Spr. 3:5-6).

Deze zinnen bestaan natuurlijk binnen een verhaal in de bijbel. Het is geenszins mijn bedoeling om met Bijbelteksten te “gooien”. En er zijn ongetwijfeld nog meer teksten die u/jij aanspreken.

Wat me opviel is dat er wel haken en ogen aan het bidden zitten. Het lijkt alsof je voor alles mag bidden….maar hoe je dat doet (en in het leven staat) is belangrijk en bij de verhoring van je gebed komt ook nog wel wat kijken. Het blijft een moeilijk proces voor mij. Ik blijf bidden voor de wereld, ver weg en dichtbij. Vrede. Goed in plaats van kwaad. Licht in plaats van donker. Positief in plaats van negatief. En daarnaast zal ik proberen om meer te gaan bidden voor mezelf en mijn geliefden. Ik leg het in Gods handen. Daar heb ik steun aan. Hij weet wat ik en mijn geliefden nodig hebben. Hij kent mij en doorgrond mij. Soms worden “verhoringen” pas veel later duidelijk. Vooral wat meer wijsheid, vertrouwen en geduld op zijn tijd zou wat mij betreft heel prettig zijn. Alleen dat is al een gebed waard. Amen.

 

 


2 reacties

Dag 23 Kevelaer – Huis

22 Februari 2015

En zo beland (eindelijk) twee maanden later de laatste wandeldag van mijn pelgrimstocht van Februari jongsleden op het blog. Ik heb alle foto’s van mijn moeder en mezelf nog eens weer bekeken. Wonderlijk is dat je dan het gevoel erbij zo weer kan oproepen.

Ik heb eigenlijk best redelijk geslapen die nacht ondanks de schuttersvereniging onder ons raam. Mijn moeder wat minder, ze sliep op een doorgezakt matras. Om 8 uur weer aan het ontbijt. Dat zag er goed uit, op zijn Duits met lekkere broodjes en worst en kaas. Onze laatste dag samen zouden we het Jacobspad niet vervolgen. We wilden Kevelaer eens goed bekijken en dan terug met de bus naar Kranenburg en Kleve, met de trein naar Nijmegen, overstappen naar Lent en dan met de auto naar huis. Dus nog een lange dag voor ons.

Jacobspad Februari 2015 mama 130

 

 

 

 

 

 

We liepen de weg terug Kevelaer weer in en kwamen langs de St. Antoniuskerk. Voor de kerk staat een mooi bronzen beeld van Jacobus, gemaakt door Gert Gerresheim. Echter zijn staf was afgebroken en ook onderaan zijn voeten waren een aantal Jacobsschelpen vernield. Waarom doen mensen dit toch?

Jacobspad Februari 2015 mama 135

 

 

 

 

 

 

 

 

De kerk was in gebruik dus we zijn eerst naar het kapelletje gegaan ernaast. Tot onze verbazing was zowel het kapelletje als de kerk heel licht ingericht. Allerlei tinten grijs en lichte muren. Het kwam heel modern op ons over.

  

(bovenstaande foto’s zijn niet van mij of mijn moeder. Ik heb ze gevonden op de site van de kerk.)

Overal prachtige glas in lood ramen.

Jacobspad Februari 2015 mama 138   Jacobsweg Februari 063

We gaan verder. We lopen door een straat met heel veel toeristische winkels. Vooral alles wat te maken heeft met Godsdienst, bedevaart en Kevelaer proberen ze hier te verkopen. We kwamen echter ook langs meerdere conditoreien en chocoladewinkels. Dat aardbeiengebak en die chocopaashazen! Even onthouden voor later.

Als stralen van een ster leiden de straten naar de “Kapellenplatz”, het centrum van de Mariabedevaartplaats. Centraal in de verering staat een 8×11 cm. groot prentje dat zich nog steeds in de “Gnadenkapelle” bevindt.

Als je de kapellenplaats oploopt weet je niet wat je ziet, zoveel kaarsen die buiten aangestoken zijn naast de “Kerzenkapelle”. Gisteravond emotioneerde me dat al. Elke kaars is voor iemand aangestoken. Wat een liefde. 🙂 Mijn moeder en ik staken een kaars voor elkaar aan. We zijn dankbaar dat we het zo fijn hebben samen en dat we deze tocht samen kunnen maken.

Jacobspad Februari 2015 mama 162

 

 

 

 

 

 

 

Jacobspad Februari 2015 mama 163

 

 

 

 

 

 

 

 

De kaarsenkapel heeft zijn naam te danken aan de vele offerkaarsen die tot op de dag van vandaag door bedevaartgangers worden meegebracht en jaarlijks worden vervangen. In de kapel wordt het interieur dan ook aan het oog onttrokken door een zee van kaarsen en bordjes met de herkomst van hun gevers.

Jacobsweg Februari 081

 

 

 

 

 

 

 

Elke avond om 19 uur worden alle offerkaarsen binnen aangestoken en is er een vesperdienst. Wij waren gisteravond op zoek naar een slaapadres dus dat staat nog op ons verlanglijstje voor Augustus als we vanaf Kevelaer ons pad vervolgen.

Aan de kapellenplaats grenzen dan nog de Gnadenkapelle, het Priesterhuis (nu een pastorie met o.a. onderdak voor pelgrims, vroeger een klooster van de Oratorianen, wereldlijke geestelijken) en de Mariabasiliek. Een in 1864 in neogotiek gebouwde kathedraal.

We hebben uren rondgelopen. Tijd voor de aardbeientaart en dan nog een lange weg naar huis. Ik kijk terug op prachtige maar af en toe zware wandeldagen. Een beetje afzien doet een mens echter goed. Ik hoop (bij leven en gezondheid) dat we onze weg in Augustus kunnen vervolgen!

Jacobspad Februari 2015 mama 177

 

 

 

 


 

 

 

 


Een reactie plaatsen

Gedicht (Drents)

’t Diepien (stroompje)

Het lop deur het laand en het speult as een kind.007

Het laacht tegen “t locht en het daanst in de wind.

As glas is ’t zo helder; as zuiver zo blaank.

Het flikkert en fonkelt met sterren er maank.

 

Een zuivern lint tusken ’t gruun van de kaant.

Met schitt’rende kleuren van bloemen beraand.

’t Is schol en ’t is smal, moar het siegelt zo grif.

’t Doekt weg tusken ’t gruun en men zot niet woar ’t blif.

 

En diep in het water, hiel diep op het zaand.

Daor glinstert het gold, dat er ligt an de kaant.

Dat deur witte wieven bewaakt wordt en dekt.

Dat mennigien vaak nao de kolken hen trekt.

 

(J. H. Bergmans – Beins)

 

 

 


2 reacties

Ommetje

Afgelopen zondagmiddag heb ik even een heerlijk ommetje (4 km.) gemaakt met de kinderen. Voetballen mee, hond mee …. wat is Drenthe toch mooi! Ik had eerst even op bed gelegen om een beetje voor te slapen voor de nachtdienst en daarna voelde ik dat mijn lichaam behoefte had aan vitamine D en de jongens en de hond behoefte hadden aan wat lichaamsbeweging.

Wat een zon en prachtige helderblauwe lucht! Hieronder een kleine fotocompilatie.

002

004 005

 

 


1 reactie

Quote

Ik kreeg voor mijn verjaardag een leuk label met een tekst erop. De “gulle” geefster vond de quote wel bij me passen. Ik kan er niet omheen, ik ben een knuffelaar. Ik knuffel liever dan dat ik zoen. Jaren geleden (1999) keek ik graag naar het tv programma “big brother”. Ruud was ook zo’n knuffelaar, knuffelbeer. De term “effe knuffelen” komt bij hem vandaan en de arme man moet daar op dit moment ook nog mee leven denk ik. Maar hij heeft wel gelijk wat mij betreft. Knuffelen reinigt de ziel (net zoals tranen trouwens.)

 

A HUG IS A GREAT GIFT. ONE SIZE, FITS ALL!

014


Een reactie plaatsen

Vakantie & Valkenburg

Zoals gezegd vier ik mijn verjaardag ’s avonds altijd met mijn gezin. En dit jaar wel heel speciaal. We zijn gaan kamperen in het vestingstadje Valkenburg. Wie wel eens in Valkenburg is geweest weet het. Het is een heel toeristisch dorp, maar het voordeel is je voelt je gelijk in vakantiesferen. Mijn man en ik komen er al sinds onze 1e vakantie in 1992. We stonden op camping den Driesch met een klein koepeltentje.

Inmiddels komen we jaarlijks wel een keer in Valkenburg en zijn onze kampeermiddelen wat uitgebreider, maar dat speciale gevoel blijft.

We hebben heerlijk gegeten bij de Mexicaan, koffie gedaan in het zonnetje, gevoetbald, gelezen en spelletjes gespeeld. Tijd voor jezelf en elkaar. Het pluk de dag gevoel.

We hebben ook weer gewandeld door het stadje. Lekker bij de Geul langs. Ze hebben de Geulpoort herbouwd. Prachtig dat mergelsteen. Er wordt geprobeerd om weer meer de uitstraling van de oude vestingstad te doen herleven. Op dit moment zijn ze nog actief bezig met het Halderpark (inclusief stadsmuur en gracht) en een reconstructie van de Grendelpoort.

013 012

014 018

015

019 021

024

 

 

 

 


2 reacties

Freubelen & Verjaardag deel 2

Ik was vanmorgen even bij een vriendin op de koffie. Ze vertelde me tot mijn grote verbazing dat de krans die ze afgelopen vrijdag op mijn verjaardag had gemaakt wordt geplunderd door vogels. Ze hebben het op haar mos voorzien en ondertussen zijn de narcisbolletjes er al meerdere malen uitgevallen. Ik moest er erg om lachen. Wonderlijk is dat toch met de schepping. Het ene (zoog)diersoort viert haar verjaardag en een andere diersoort maakt een nest.

Links bovenin de krans zie je een hele kaalgeplukte plek.  🙂

IMG-20150415-WA0000 (2)

 


4 reacties

Freubelen & Verjaardag

Afgelopen vrijdag 10 April was ik jarig. Mijn geboortedag vierde ik al heel lang niet meer. Vanaf het moment dat mijn ouders gingen scheiden verging mij eigenlijk de lust. Ik merkte dat ik gespannen was op mijn verjaardag. Wie kwam wanneer? En dat je zo ten dienste staat van een ander. Je loopt de hele dag te zwoegen en dagen ervoor boodschappen te doen, koken, braden en taarten bakken.

En op de dag zelf? “Wie wil er nog wat drinken?” “Wie wil er nog een taartje?” “Bedankt voor dat leuke waxinelichtje” “En die kleur!!” (Dat je na al die jaren nou nog niet weet dat ik van blauw hou en niet van roze, behalve dit jaar met Pasen.) Hahaha… ik geef toe dit jaar is het wat verwarrend. 🙂

Sinds mijn 40e ben ik het echter weer meer gaan waarderen. Een soort van nieuwe fase. Ik heb het toen bij mij thuis met mijn collega verpleegkundigen gevierd. Allemaal vrouwen, zo’n 18 stuks en ik heb een workshop gegeven. Een lentehart maken. En ik had een grand dessert voorbereid (wel dagen in de keuken trouwens.)

Dat met alleen maar vrouwen bracht me op een idee. Dus de laatste jaren vier ik ’s ochtends mijn verjaardag met de vrouwen in mijn leven en dan ’s avonds met de man in mijn leven. 🙂

De dames en ik hebben samen al eens een korte wandeling gemaakt met een café complet. Allerlei chocoladehapjes. Heel verleidelijk. Vorig jaar een kleine workshop vilt met koffie en patisserie. Mmmmm… en dit jaar een workshop bij mij thuis. Een lentekrans maken. Een geweldig, heerlijke slagroomstaaf bij de koffie, een kir royal om te proosten en een lekkere lunch met soep en bagelhapjes.

002

Een aantal dames hebben de krans thuis een plekje gegeven en een foto opgestuurd. Zie hier het resultaat!

IMG-20150413-WA0024 IMG-20150411-WA0012

IMG-20150413-WA0001 IMG-20150411-WA0010

IMG-20150410-WA0010 IMG-20150411-WA0011

 

 


2 reacties

Dag 22 Goch – Kevelaer

21 Februari 2015

Om 7 uur de wekker gezet. Mama duikt nog een keer onder de douche. Goed voor de spieren zegt ze. Moet je ook doen! Ik kom maar moeilijk mijn bed uit. Ik lijk wel een oude vrouw. Dus ik strompel richting douche. Mijn rug vind het niet leuk. Maar wat voelt het toch zalig aan een douche. Ik ervaar wederom hoe goed we het hebben. Opgepept en op kousenvoeten (ik ontwijk mijn wandelschoenen) gaan we ontbijten. In Duitsland. Wat leuk is dit. Mam en ik genieten volop. Terug in de hotelkamer checkt en verzorgt mam mijn voeten. Mijn onderrug is sinds mijn rugklachten heel stijf. Ik kan moeilijk bukken. Een blarenpleister hier en daar, wandelschoenen aan (slik) en we gaan op pad. Richting de St. Maria Magdalena parochiekerk. Hij is open en we zetten een stempel. We zijn nu nog fit dus we genieten enorm van de kerk. Dat is wel een verschil met als je dat aan het einde van je wandeldag doet.

Jacobsweg Februari 047 Jacobspad Februari 2015 mama 098

We lopen nog langs een supermarkt en vullen onze nootjes en chocolade weer aan en nemen nog 2 berliner bollen mee. Het pad gaat weer verder langs de Niers. Op dit moment regent het niet en de zon doet erg zijn best om ons te verwarmen. De modderigheid blijft natuurlijk. Enfin..

Jacobspad Februari 2015 mama 106

We lopen verder door bosachtig gebied. Deze dagen hebben we al heel veel sneeuwklokjes gezien. Dat is toch ook een wonderlijk en beeldschoon bloemetje.

Jacobsweg Februari 056 Jacobsweg Februari 057

We pauzeren in de zon met een Berliner bol en een ei. We zitten bij het informatiebord van de Boxeltse spoorweg. Deze spoorlijn genoemd naar zijn vertrekpunt Boxtel, was een Duits-Nederlands samenwerkingsproject. Het doel was om tussen de zeehavens Rotterdam, Vlissingen en het Ruhrgebied een snelle spoorverbinding tot stand te brengen. Na de Eerste Wereldoorlog verloor het traject aan betekenis en na grootschalige verwoestingen in de Tweede Wereldoorlog werd de verbinding in 1963 stopgezet.

We gaan verder langs de Niers, we komen een trekpont tegen. Mam legt me uit hoe dat werkt. In de verte zien we een hele donkere lucht. Slecht weer op komst! Hagel, sneeuw en regen door elkaar heen. We lopen langs een Duitse oorlogsbegraafplaats van de 2e wereldoorlog. We besluiten ondanks het weer van het pad af er naartoe te lopen. Het ligt midden in het bos. Zo verstopt dat we het eerst niet kunnen vinden. Ook hier treft de zwaarmoedigheid me. Er liggen 2000 Duitse slachtoffers begraven. In tegenstelling tot het streng geometrische ereveld van gisteren is deze begraafplaats landschappelijk gehouden. Het past zich aan binnen de omgeving.

Jacobspad Februari 2015 mama 114 Jacobspad Februari 2015 mama 115

Voor Weeze begint mijn linker achillespees steeds meer pijn te doen. Ik loop een blessure aan mijn hak. Het word een strompelend, sneu verhaal met mij :(. Maar ik wilde dit zelf. Doorgaan dus! In de kerk aldaar geen stempel te vinden. Het Pharburo is gesloten. We zijn teleurgesteld. Ook mam is moe en heeft inmiddels wat blaren. Maar hoe is het mogelijk, naast de kerk is een…. conditorei. Er word van boven voor ons gezorgd. Koffie met gebak? We hebben geen andere keus… toch?

Ik vraag aan de niet zo vriendelijke serveerster of ze iets weet over een stempel en ze schreeuwt hard naar haar baas. Maar die weet er gelukkig wel wat van. Is het Pharburo dicht? Dan zou ik even bij “de Nonnen” aanbellen. En zo belanden we bij zuster Josephine op de stoep die een sleutel heeft van het Pharburo en krijgen we onze stempel van de St. Cyriacuskerk in Weeze. Ik kom zelfs nog met zuster Josephine op de foto. We beloven dat ik de foto niet op internet zet.

Mam probeert in mijn schoen met papier een verhoging te creëren. Dit lijkt wel wat te werken. Er zit vocht ter grootte van een 2 euromunt bij mijn achillespees. Ik heb bewondering voor de Pelgrims vroeger. Geen goede wandelschoenen. Dat was echt afzien en boetedoen. We lopen door het hertekamp van landgoed Hertfeld en langs kasteel Wissen. Mijn lijf is koud en vermoeid. Net als in het Reichswald zijn mijn darmen dan weer gevoelig. Dus hier en daar wat bemesting.

Jacobspad Februari 2015 mama 125

Maar dan zien we de toren van Kevelaer. Maar nog zo ver weg! Wat een lange tocht.

Jacobspad Februari 2015 mama 126

En als we Kevelaer inlopen duurt het ook nog wel even. Allerlei kerkklokken begroeten ons. Ik moet huilen. Uiteindelijk komen we op een plein uit. De Kapellenplatz. Beeldschoon! Allemaal kerken bij elkaar. Kaarsjes buiten aan.

Jacobspad Februari 2015 mama 127

We zijn vlak bij het Pilger Quartier. Het Priesterhuis voor o.a. Pelgrims. Maar er is geen plek. Wat een teleurstelling! Ze zijn aan het verbouwen en de slaapplekken die ze hebben zijn door een groep nonnen gereserveerd. En nu…

Jacobspad Februari 2015 mama 170

We lopen rond op zoek naar een overnachting. Hotels genoeg, maar allemaal vol. De moed zakt ons een beetje in de schoenen. Voor mijn gevoel komt het bankje in het park wel erg dichtbij. In een café helpt een man ons door te bellen naar een hotel. Hij weet het nummer uit zijn hoofd dus hij zal wel een vaste klant aan de bar zijn. Het is nog zo’n 10 minuten lopen. Poe poe…en vind het dan maar eens. We zijn verdwaald. Maar dan vlakbij een begraafplaats (stonden ook bankjes, rustiger slapen kan bijna niet) ziet mijn moeder een bordje met Gelder Dijck. Yes!! Het moet zo zijn.

Jacobspad Februari 2015 mama 131

 

 

 

 

 

 

 

We worden gastvrij onthaald. Jullie zijn de “wanderer”? Ja!! Kunnen we hier ook nog een hapje eten vraag ik? Aber naturlich! God zij dank, dan hoef ik niet met mijn mankepoot nog weer Kevelaer in.

De gastvrouw gaat ons voor naar onze slaapkamer. Het ziet er prima uit. We gaan op kousenvoeten naar het restaurant en bestellen een halve Huhnerbrust gevuld met kaas en gebakken aardappelen. Voor een prikkie. Het smaakt ons goed… Er zitten aan de bar een aantal mannen in pak met allerlei medailles en speldjes op de revers. En terwijl we van onze bitter lemon nippen komen er door de voordeur steeds meer naar binnen. Ze begroeten ons (allemaal) en lopen door naar achteren. Mijn moeder en ik krijgen er de slappe lach van. Uiteindelijk komt er nog een soort Koningin met tiara en boek (van Sinterklaas) in de hand binnen. Ze is niet echt slank en heeft een gala jurk aan. Het doet me denken aan een bijenkorf. De mannetjes verdringen zich om haar heen. Wat gebeurt hier? Onze kelner weet precies wat er aan de hand is. Het schuttersfeest…. Daarom konden we blijkbaar zo moeilijk een slaapplaats vinden. Ze vieren dit feest in de achterzaal. De rokerstent staat onder ons raam. Dat word nog leuk.

We douchen allebei heerlijk en met wat medicatie en oordoppen in val ik in slaap. Ik ben kapot.