Leven & Meer (voorheen wandelen & meer)

Blog van Mirjam over stilte, geloven, kwetsbaarheid, pijn, dankbaarheid en bewust genieten van de kleine dingen in het leven.


Een reactie plaatsen

Havermout

Ook ik ontkom er niet aan. Er “moeten” weer een aantal kilootjes vanaf. Het blijft toch altijd een zwakte van me. Lekker eten en vooral een glaasje prosecco. Mmmm….

We hebben de badkamer een beetje opgepimpt. Onder andere een nieuwe “grote” spiegel van de Ikea gekocht. Heel mooi geworden. Nadeel is dat ik mezelf zo duidelijk en volledig kan observeren als ik me aan het afdrogen ben. En dat is dan wel even schrikken. Ik zal jullie niet vermoeien met foto’s van mezelf in die spiegel….maar wel met een lekker receptje van Havermout.

Havermout is de nieuwe rage. Toen onze (overgroot)ouders het aten was het nog vies en er was gewoon niets anders. Meer een middel als een doel. Bah!

Nu eten zelfs! de celebreties en BN-ers het in strijd tegen de kilo’s en een gezonder leven. Ik krijg daar dan altijd een beetje de lachkriebels van. Als iets een rage is hoef ik al niet meer. Toch ben ik het gaan uitproberen.

Eerst maar een beetje research doen (in het gewoon Nederlands, je zit uren achter de computer mensen te volgen die van havermout hun levenswerk van gemaakt hebben.)

Wist u dat?

*Je kan kiezen uit Havermout, Havervlokken, Haverzemelen.

*Havermout wordt bereid uit de graansoort haver door de hele haverkorrels te wassen, te pellen en ze te verhitten. Na deze behandeling worden ze eventueel in stukken geknipt en vervolgens met stoom verhit om ze daarna plat te walsen. (Ik krijg er echt trek van.)

*Havermout glutenvrij is?

Je merkt dat ik het allemaal met de nodige spot en sarcasme las en uitprobeerde. Havermout “lief” voor je lijn? Wat??? Wie schrijft zulke dingen. 🙂

001

 

 

 

 

 

 

Toch is het best lekker. Probeer deze 2 variaties maar eens.

40 gram Havermout.

150 ml. Amandelmelk. (nachtje laten weken)

halve banaan prakken of  halve peer in stukjes

4 dadels (in stukjes) of 4 walnoten & kaneel

Warm maken (desnoods nog wat melk toevoegen) en op smaak maken met een beetje “nep” suiker.

 

Inmiddels zijn er al een aantal kilo’s af. Net zoals ze er ook aan zijn gekomen in een rustig tempo. En of dat nou komt door de havermout? Daar ben ik niet zo zeker van.

 

 

 


Een reactie plaatsen

Dag 11 Halfweg – Hasselt (26 km.)

6 April 2014.

Mijn moeder is  om 9 uur bij me. Ik verdeel nog even wat taken onder de kinderen en dan brengt mijn man ons naar Halfweg. Rond De Wijk zie ik al weer ooievaars op het land en in de lucht. Bij Café Het vergulde Ros staat al vlot de eigenaar buiten. We mochten hier niet parkeren. Hij kreeg vandaag nog veel bezoekers! Gelukkig zette mijn man ons af en ging daarna weer op huis aan.

Jakobspad mama 180

 

 

 

 

 

 

 

Vanuit Halfweg vervolgen wij onze route van Februari via de nieuwe route van het Jacobspad door de boswachterij van Staphorst. In het bos eten we bij een picknicktafel een broodje en daarna begon het te regenen. Bij RUST-punt De boswachter dachten we een bakkie te kunnen doen, maar helaas niet open. Vanuit dit pand werkten jaren de boswachters. Er scharrelden in alle vrijheid kippies rond met een haan.

DSCF6211

 

 

 

 

 

 

 

Hierna begon een saaie wandeling, niet echt opgefleurd door de regen en er was geen spreekwoordelijke hond te bekennen. Ook een bankje liet errug lang op zich wachten. Op een verhoogd “iets” in de berm aan de spoorbaan weer wat gegeten. Af en toe komt er een trein voorbij en in de verte zien we Hotel De Koperen Hoogte (van Hennie van der Most) liggen. Een voormalig watertoren. Mam en ik hebben er eens koffie gedaan op de terugweg vanuit een weekendje klooster. Na alle soberheid van dat weekend, kregen we toen een cultuurshock. We konden niet eens met contant geld betalen, maar moesten toen eerst een soort van kaart regelen.

In het lange dorp Rouveen vallen ons de blauw geschilderde melkbusrekken op. Die hadden we ook al rondom Staphorst gezien. We zien op 1 perceel meerdere boerderijen achter elkaar.

Jakobspad mama 186

 

 

 

 

 

 

 

Vroeger was het traditie dat de kinderen een boerderij achter de ouders bouwden. Zo ontstonden die meerdere boerderijen. Door ruimtegebrek wordt dit tegenwoordig niet meer gedaan. Via de Korte Kerkweg komen we op de Stadsweg terecht. Deze laatste is lang. Op een rooster (bij gebrek aan bank) even bijgekomen. Ik ga na mandarijnen en zoute stengels te hebben gegeten even lekker liggen. Het grappige is dat ik vorige week dat rooster ook weer herkende en dat lange stuk langs de poldersloot. We steken een drukke weg over en we gaan dan aan de overkant  van het Zwarte Water richting Hasselt. Tegenover de kalkovens komen we een kleine begraafplaats tegen. Het hek is los. Op de begraafplaat zag ik een vogeldrinkbak als gedenksteen. Ik vond dat heel bijzonder. De foto’s hiervan gemaakt zijn niet goed gelukt. Vorige week dacht ik een nieuwe kans te krijgen, maar de poort zat op slot.

Bij café de Zon koffie gedronken en we snacken bij de snackbar. Daarna gingen we naar ons slaapadres via Vrienden op de fiets.

Om 19 uur wilde ik graag naar de kerkdienst in de grote of Sint-Stephanuskerk. Daar bewonderden we na de dienst een prachtig orgel en een mooie muurschildering van Sint Christophorus, de beschermheilige van de reizigers. Veel dames met hoedjes in de dienst.

IMG_1080 (2)

 

 

 

 

 

 

 

IMG_1083

 

 

 

 

 

Terug op ons slaapadres, lekker douchen en toen gaf ik mijn moeder en mezelf een kadootje. Een kleine verzilverde Jacobsschelp voor aan de rugzak. Het 1e Jacobspad Uithuizen – Hasselt helemaal uitgelopen. Een lengte van 208,5 km samen gedaan! Ik ben trots. Nadat we elkaar in bed op de foto hebben gezet en heel toepasselijk….”de Pelgrimskachel” viel ik al snel in slaap.

Jakobspad mama 196

 

 

 

 

 

 

 

Mam was op een gegeven moment in haar slaap wat onrustig over de kerkklok. Ze dacht dat het een klok was van onze gastvrouw. “Waarom zet ze die niet uit!” 🙂 Je geest doet toch rare dingen als je slaapt. Het leek een beetje op wat er gebeurde in Dwingeloo. Ze droomde dat ze wat hoorde hinniken en ze dacht dat het appjes waren op mijn nieuwe smartphone. Het bleek een paard te zijn. We moesten lachen, maar midden in de nacht natuurlijk nog klaarwakker. En dan knort het maagje ook nog. Dus lekker aan de cashewnoten.


Een reactie plaatsen

Wandelen & Rouveen – Hasselt (en terug)

Vandaag heb ik weer eens gespijbeld. Op avontuur in je eigen leven noem ik het. Een tijdje alle rollen die ik vervul naast me neerleggen en gewoon wandelen. Ik heb mijn hondenvriend meegenomen.

En wat een dag! Prachtige blauwe hemel met af en toe een wolk. De laatste kilometers van het 1e boekje “het Jacobspad”. Afgelopen week heb ik een concept blog gemaakt van dag 11 Halfweg – Hasselt. Ik wist toen ik dit pad vorig jaar liep nog niet dat ik een blog ging bijhouden over o.a. het pelgrimeren. Dus ik kwam er achter dat er wat foto’s misten rondom de kerk in Hasselt.

Kinders naar school en daar ging ik in de auto op pad. Bij Staphorst de A28 af richting Rouveen. De blauwe melkbushouders aan de zijkant van de boerderijen vielen me gelijk weer op en het achter elkaar bouwen van boerderijtjes op eenzelfde perceel.

In Rouveen foto’s gemaakt van de hervormde en gereformeerde kerk. Op het Kerkplein de auto neergezet en dan wandelen vanaf de Korte Kerkweg, via de Stadsweg naar Hasselt.

In Mei leggen alle vogels een ei. Vandaag was het vogeldag. Zoveel vogels te zien! Kievieten, Grutto’s, Ganzen, Zwanen (met baby’s) en ook weer ooievaars. Ik heb een tijd staan kijken naar de lucht. Twee ooievaars vlogen op de thermiek cirkels om elkaar heen. Zo sierlijk. Beeldschone dieren zijn dat. Ik moest een beetje slikken. Het deed me denken aan de spreuk in mijn vorige blog. Ik ben blij en dankbaar dat deze prachtige schoonheid en vrijheid me raakt.

003

 

 

 

 

 

 

 

 

In Hasselt lekker koffie gedronken in het zonnetje bij Café de Zon. 🙂 Vorig jaar met mijn moeder zaten we binnen, was het zwaar bewolkt en het was toen begin April.

Rond 13 uur zou ik misschien in de kerk kunnen werd me op het info punt verteld. Want dan kwamen de mensen waarmee je de toren in kon. Dat viel even tegen, ze hadden geen sleutel van de kerk. Na wat rondgetelefoneer lukte het toch niet. Jammer. Opeens kwam Peter (vrijwilliger van de rondleiding in de toren) op het idee om de foto’s voor mijn blog voor me te maken en naar me op te sturen. En terwijl ik deze blog schrijf heeft hij ze al naar me gemaild. Wat is dat toch leuk en verrassend met mensen.

De terugreis ging langs dezelfde weg. Warm. 18 Graden. 16 Kilometer gelopen. Ik bruis nu nog van de energie. Zo’n dag is goed voor lichaam en geest zullen we maar zeggen.


Een reactie plaatsen

Asperges, “het witte goud”

Het is weer eens tijd voor een blog over koken en eten. Afgelopen zondagmiddag hebben mijn man en ik heerlijk gegeten bij Kwekerij Weiland in Zuidwolde.

Chefkok Ronnie van plattelandsrestaurant “Op de Deel” verzorgde het 6 gangen menu.

Wat ik heel leuk vond is dat we ook naar de asperges toe zijn geweest. Onze gastheer gaf tekst en uitleg en we mochten zelf ook asperges steken. Ik had dat nog nooit gedaan. Ervaren stekers “steken” meer als 30 kilo per uur. Daar krijg je echt een pijnlijk rugje van. En dan ’s avonds aan de wodka, want het idee dat je met die zere rug de volgende dag weer het land op moet doet je grijpen naar de fles. Hard werken in de bloemen en asperge sector met een onzekere uitkomst!

Asperges eten Zuidwolde 009 Asperges eten Zuidwolde 008

 

 

 

 

 

 

 

 

Weetjes:

Er bestaan witte, groene en paarse asperges. De eerste zijn onder de grond gegroeid en uit het licht gehouden in een zg. ” rug”, de tweede en derde hebben wel de zon gezien en verkleuren (realiseerde ik me niet eens.) De paarse kleur is afkomstig van het anthocyaan pigment. Paarse asperges hebben een 20% hogere suikergehalte dan groene asperges en zijn daarom ook het zoetst. In Noordwest-Europa zijn de witte asperges het meest gebruikelijk. De dikke witte worden verkocht aan de horeca. De particulier koopt zelf liever de dunne witte. Groene asperges worden veel in Italië gegeten.

  • De eerst asperge werd 25000 jaar geleden in Griekenland gekweekt.
  • De naam asperge is een Grieks woord, dat stengel of scheut betekent.
  • Asperges zijn een afrodisiacum. Ik vertel niet of wij daar iets van hebben gemerkt. 🙂
  • Paarse asperges kleuren groen wanneer je ze kookt.
  • Je urine een vreemd geurtje krijgt na het eten van asperges. Ik vertel wel dat wij dat hebben gemerkt. Bah!

Menu:

Asperges eten Zuidwolde 011

 

 

 

 

 

 

 

Gemarineerde zalm met aspergesalade.

Asperges eten Zuidwolde 013

 

 

 

 

 

Nagelhout (gezouten, gerookt en gedroogd rundvlees) met gemarineerde zilveruitjes.

Asperges eten Zuidwolde 014

 

 

 

 

 

Rauwe wolvarkenham met oosters smakende groene asperges en shii-take (Chinese paddenstoel.)

Asperges eten Zuidwolde 016

 

 

 

 

 

Ree met krieltjes en witte asperges in een rode portsaus.

Asperges eten Zuidwolde 018

 

 

 

 

 

 

 

 

Witte chocolade taartje met een kniepertje en kersen en honingijs.

Het buikje was meer als vol!


1 reactie

Stonehenge

Stonehenge is een Megalitisch monument uit de Jonge Steentijd. Megaliet: mega = groot, lithos = steen), dicht bij de plaats Amesbury in de Engelse graafschap Wiltshire en ongeveer 13 kilometer ten noordwesten van Salisbury. De recentste datering voor de bouw van Stonehenge is bepaald op 2300 voor Christus, 300 jaar later dan tot dan toe werd aangenomen.

Kleurplaat stonehenge in herstelde staat

Het monument bestaat uit een aarden wal rondom een cirkelvormig arrangement van grote, rudimentair bewerkte, staande stenen en is een van de beroemdste prehistorische locaties op aarde.

Vakantie Engeland Mei 2015 067

 

 

 

 

 

 

 

Vakantie Engeland Mei 2015 071

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zoals ik al eerder beschreef in mijn blog wilde vooral mijn man heel graag naar deze bijzondere plek. Ik had me wel wat ingelezen van tevoren en dit ook een beetje onder dwang aan de kinderen verteld. Inmiddels wel heel toeristisch en duur. Ik heb echter een paar mooie foto’s kunnen maken zonder allerlei mensen erop. Indrukwekkend vond ik o.a. toch hoe die stenen daar zijn terecht gekomen. 26 ton zwaar, uitgekapt in de Marlborough Downs en vervoerd 32 kilometer verderop naar Stonehenge. Mysterieus vond ik dat er al zoveel kennis over wiskunde en sterrenkunde was in die tijd.

In het kleine museum erbij hebben we een hele tijd doorgebracht. Ik vond de 3D muur prachtig. Daarop zag je in bewegend beeld en geluid Stonehenge tijdens het verstrijken van de tijd. De seizoenen, het bewegen van de aarde, zonnewende, winterwende, sneeuw, regen, zon, vogels. Het leek net of het er altijd al heeft gestaan en dat dat ook altijd zal blijven.

 

 

(Een gedeelte van de tekst heb ik op Wikipedia gevonden.)

 

 

 


3 reacties

Freubelen &Hemelvaart

Gisteren een liturgische bloemschikking gemaakt met Klaasje uit de bloemengroep om de viering in de kerk te onderstrepen vandaag.

Op Hemelvaartsdag wordt binnen het christendom herdacht dat Jezus Christus is opgevaren naar God, de vader in de hemel, op de veertigste dag van zijn opstanding. Een verhaal over afscheid nemen en alleen verder gaan. De viering is onderdeel van de paascyclus.

Hemelvaartsdag valt altijd op een donderdag, tien dagen vóór Pinksteren.

20150513_170930 (2)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De hoge schikking met gipskruid is om aan te geven dat Jezus niet meer onder ons is. Daar waar we hem kunnen zien is hij door een wolk van ons gescheiden.

20150513_170830 20150513_170810

 

 

 

 

 

 

 

Aan de voet staan 11 witte rozen symbool voor de discipelen die op de Olijfberg naar de hemel staarden.

De witte bloemen onderin verwijzen naar de 4 windstreken.

Hij vroeg ons op weg te gaan naar Oost en West, naar Noord en Zuid.

 

 


6 reacties

Vakantie & Engeland

Even een rustpauze te merken op mijn blog. Ik ben met mijn gezin op vakantie naar Engeland geweest. Over loslaten gesproken. Het is af en toe bevrijdend om niet op internet te kunnen/willen.

We hadden van tevoren alle leden van ons gezin (hond exclusief) gevraagd wat ze het liefst wilden zien of doen. Mijn middelste (smulpaap) wilde alles op eetgebied wel proberen en naar de Big Ben. Mijn oudste wilde graag Engels proberen te spreken met anderen en naar Londen om de grootste speelgoedwinkel te bekijken van de stad. Mijn man wilde graag naar Stonehenge, fish and chips eten, de zee zien en naar Londen en mijn jongste wilde de wisseling van de wacht meemaken en in een dubbeldekker bus rijden. En ik? Ik wilde op zoek naar kapellen en kathedralen, naar de zee, de kust, de wind en de klifs (en een cream tea leek me ook heerlijk.)

Mijn man en ik houden van de zee. Het plan was dan ook om vanaf Dover bij de kust langs te trekken. Gewoon kijken waar we uitkwamen en waar we overnachten. Een beetje als een pelgrim eigenlijk. Op de terugreis zouden we Stonehenge aandoen en een dag naar Londen gaan.

Ik heb er ontzettend van genoten. Prachtige natuur. Wisselend weer. Van zon, naar windkracht 10, naar plensende regen. De natuur leek daar, ons in Nederland een stapje voor te zijn. De blauwe regen bloeide en de koolvelden bloeiden en geurden volop. We gingen eigenlijk afgelopen zondag te vroeg op huis aan. De fluitenkruid stond nog net niet in bloei.

Dat niet teveel plannen heeft ons verrassende dingen gebracht.

We hebben een nacht midden in een bos geslapen. 275 ha. met “wilde” pony’s, koeien en zo’n 1500 damherten. Tegen schemer heb ik nog een wandeling met de jongens gemaakt. We zagen koeien met kalfjes van heel dichtbij en wel 15 prachtige herten wat verder weg. Vroeg in de ochtend maakte mijn man me wakker. Allemaal koeien met kalfjes graasden om de camper. We lagen saampjes doodstil door ons raam te kijken.

Ons hondje was in Londen een bezienswaardigheid. Bijna iedere Japanner, Chinees en Hindoe wilde met hem op de foto of vroeg ons of ze hem mochten aaien. Ik vroeg me af waarom ze dat zo graag wilden. Mijn man maakte een opmerking die ik hier niet zal vermelden. Ik kreeg er elke keer de slappe lach van als ze me weer om een “picture” vroegen. Mijn oudste kwam pas later met het idee om op het moment dat zij een foto van de hond maakten hun op de foto zouden zetten. Wij vonden die adoratie van ons hondje heel bijzonder.

Op de camping buiten Londen werden we bij de receptie gewaarschuwd voor vossen. Dat was op zich niet zo erg, maar dit waren vossen met een “shoe fetish”. Liet je je bordeelslippers buiten staan was je er gegarandeerd de volgende dag 1 kwijt. Ik had hele fantasieën ’s nachts over vossenholen vol schoenen.

Hieronder wat foto’s om in de sfeer te komen. 🙂

Vakantie Engeland Mei 2015 035    Vakantie Engeland Mei 2015 036

 

 

 

 

 

 

 

Vakantie Engeland Mei 2015 061

 

 

 

 

 

 

 

 

Vakantie Engeland Mei 2015 040 Vakantie Engeland Mei 2015 031 Vakantie Engeland Mei 2015 004

 

 

 

 

 

Vakantie Engeland Mei 2015 113      Vakantie Engeland Mei 2015 001

 

 

 

 

 

 

 

Vakantie Engeland Mei 2015 053 Vakantie Engeland Mei 2015 056

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vakantie Engeland Mei 2015 055

 

 

 

 

 

 

 

 

Vakantie Engeland Mei 2015 044

 

 

 

 

 

 

Vakantie Engeland Mei 2015 054 Vakantie Engeland Mei 2015 026

 

 

 

 

 

 


1 reactie

Boek “Het kleine boek van het bidden”

Al heel wat jaartjes lees ik de boeken van Anselm Grun. Hij is een Duitse Benedictijnerpater en schrijver van spirituele boeken. Zijn manier van schrijven en geloven vind ik boeiend. In onderstaand boekje staan verschillende soorten gebeden. Gebeden van het hart, zegenbeden, gebeden voor de cyclus van het jaar, gebeden van de stilte en gebeden zonder woorden. Ik blader het af en toe in de vroege ochtend of late avond door. Onderstaand gebed spreekt me aan. Ik steek een kaars aan. Ik ben alleen, spreek het gebed uit en probeer in de stilte te komen.

Goede God,

Ik voel vaak dat ik steeds maar bezig blijf met mezelf.

En hoe krampachtig ik vasthoud aan mezelf.

Bij veel wat ik doe, vraag ik me af of het ook goed genoeg is.

Wanneer ik bid denk ik aan de talloze dingen die ik nog moet doen.

Ik zou mezelf tijdens het bidden zo graag simpelweg loslaten.

Eenvoudigweg alleen maar bij U zijn.

Uw aanwezigheid voelen.

Ik wil bevrijd worden van de ziekelijke neiging om alles op mijzelf te betrekken

En alles te beoordelen.

Laat mij er simpelweg zijn,

zonder erover na te denken hoe ver ik al ben op weg naar U toe.

Ik wil mijzelf tijdens het bidden tot U kunnen vergeten, opdat alleen nog maar uw aanwezigheid telt.

Ik vraag aan U of ik in staat mag zijn om alles wat mij bezighoudt,

al mijn beoordelende gedachten en mijzelf los te laten, terwijl ik naar U kijk.

Ik heb het besef dat dit vergeten van mijzelf mij bevrijdt.

Opdat uw liefde de eigenlijke werkelijkheid wordt waar het om gaat.

Amen.