Leven & Meer (voorheen wandelen & meer)

Blog van Mirjam over stilte, geloven, kwetsbaarheid, pijn, dankbaarheid en bewust genieten van de kleine dingen in het leven.


4 reacties

Gebroken

Heb je je ooit wel eens gebroken gevoeld? En dan heb ik het niet over kapot zijn na een avond op stap, of gebroken nachten door kindjes die huilen of gebroken uit bed komen omdat je matras hoognodig aan vervanging toe is. Nee, gebroken. Tot in het diepst van je ziel en/of lichaam. Kapot. Bij mij is dat gekomen door pijn. Letterlijke lichamelijke pijn. Te lang, teveel en te vaak.

Op dat punt bevindt ik me nu al een tijdje. Veel slechter kan het op dit moment niet worden voor mijn gevoel. De zoveelste pijnperiode dit jaar en dat al jaren lang. Hoeveel kan een mens aan? Steeds maar doorgaan. Wilskracht. Al die dingen die aan je trekken. Al die ballen die een mens (van zichzelf) in de lucht moet houden. Gewoon proberen door te leven. Slecht mijn grenzen aangegeven. Prikkels te over om mij heen. De rust in mijzelf is al een tijdje ver te zoeken. Teveel met de smartphone in de hand. Wordt ik niet gewoon geleefd? Alle mogelijke manieren van media. We profileren ons het liefst zo voordelig mogelijk. Ik ben er daarom een tijdje mee op gehouden en zoals jullie weten, net weer begonnen onder een nieuwe naam. We creëren een beeld dat het goed met ons gaat. Ons kwetsbaar opstellen en goed voor onszelf zorgen hebben we afgeleerd. Bezig zijn met ja, wat eigenlijk….

Want wat blijk je dan in het echt te doen? Wanhopen? Op bed liggen als je vrij bent om de dag erna je werk weer aan te kunnen? Boos zijn? Kwetsbaar gevoel? Huilen? Het oneerlijk vinden? Praten? Schreeuwen? Passief ergens zitten en niet meer overeind kunnen komen? Ja, dat heb ik gedaan en dat doe ik af en toe nog.

En dan toch, na een tijdje ging ik terug naar God. Ik gaf me over. Hoe kan het dat ik in mijn gevecht met mezelf en anderen helemaal niet meer zag dat ik daar moest beginnen.

Ik ben stil, bid en lees de bijbel en allerlei bemoedigende blogs van mensen die zich kwetsbaar opstellen en goede tips geven. Opnieuw proberen grenzen aan te geven. In balans komen met mijn lichaam. Ja gelukkig, ik weet het weer. Alles begint daar bij die ene. Mijn vader in de hemel. Daar komt mijn ziel tot rust.

En ik heb besloten om er een blog aan te wijden. Eerlijk zijn en om hulp vragen. Aan God in de hemel en aan de mensen om mij heen. Het is niet makkelijk. Zeker niet makkelijk, om vanuit een dieptepunt weer omhoog te krabbelen. Hopenlijk kan er binnenkort iets aan mijn pijn worden gedaan. Maar ik weet weer dat ik het niet alleen hoef te doen. Ik mag gewoon opnieuw beginnen.

En jij?

 


2 reacties

Doorstart

En toen was het een hele tijd stil op “wandelenenmeer“.

Heel Nederland doorgewandeld. Meer lukte gewoon niet. Hoe leuk ik het wandelen en vooral het wandelen op hele oude pelgrimspaden ook vindt. Mijn lichaam heeft me de laatste jaren verschillende grenzen gegeven. En het omgaan met die grenzen zijn nog aan de orde van de dag. Maar….. ik heb pelgrimerend door Nederland gewandeld. Het was een geweldige ervaring.  🙂

Zo langzamerhand begint de drang om te schrijven weer terug te komen. Want, dat kan ik nog wel.

En het genieten van kleine dingen. Dat kan ik nog wel.

En fotograferen. Dat kan ik nog wel.

En bewust leven. Dat probeer ik elke dag.

En geloven in God. Dat doe ik nog steeds.

Vandaag heb ik daarom besloten een doorstart te maken. Met een nieuwe naam, een nieuw logo en een nieuw webadres www.levenenmeer.com

Logo Leven en meer

Zonder de wandelverhalen, maar misschien nog steeds interessant voor jou. Evengoed welkom als je blijft of als je (op)nieuw langskomt.

Groet Mirjam.

 


4 reacties

Eikengallen

 

In het bos kwam ik afgelopen week opeens deze eigenaardige, wonderlijke balletjes tegen. Wat hebben ze met elkaar gemeen?

Ze zitten allemaal vastgeplakt op een eikenblad.

Ik ben gaan speuren op internet en het blijken “eikengallen” te zijn. Nooit van deze naam gehoord? Ik ook niet. 🙂

Een gal is een abnormale groei die door een gastheer wordt geproduceerd in reactie op de aanwezigheid van een ander organisme. Met andere woorden, in dat bolletje zit een insect en in dit geval een larve van een galwesp. De wesp legt haar eieren in de plant. De gal, waarvan de vorm specifiek is voor een bepaalde parasiet, dient als behuizing en voedsel voor de larve.

Aanvulling van bloglezer Andrys:

Uit de galappels van eikenbladeren werd in het verleden inkt gemaakt door toevoeging van ijzer(II)sulfaat. Deze techniek was al bekend in de Romeinse tijd. De galappels bevatten veel looizuur dat een verbinding maakt met ijzer(II)sulfaat. Deze verbinding is in het begin kleurloos, maar wordt zwart door blootstelling aan de lucht (oxidatie tot ijzer(III)sulfaat). In oude inkten werd daarom een extra kleurstof toegevoegd, een extract van blauwhout, zodat tijdens het schrijven de letters ook leesbaar waren. Deze kleurstof is niet lichtecht en verdwijnt dan ook op den duur. De galinkt is zuur en tast op termijn het papier aan. Dit verschijnsel wordt inktvraat genoemd, die vooral ernstig is als er dik met inkt geschreven is. Bovendien verkleurt de inkt na verloop van eeuwen tot bruin.

Weer wat geleerd……

20171122_122457

 

 


2 reacties

Nieuwjaarsdag

Het is weer volbracht.

Het wachten, het aftellen, het oliebollen bakken en eten, de knallers, het siervuurwerk. Het nieuwe jaar is begonnen. Wat zal het ons brengen? Een nieuwe bladzijde of meer van hetzelfde? En dat hoeft dan natuurlijk helemaal niet negatief te zijn.

Gisteravond  vroeg onze jongste n.a.v. ik hou van Holland: Oud en Nieuw, om een rondje voornemens en wensen van iedereen. Grappig en ontroerend hoe dat dan leeft bij kinderen. “Winnen van de postcodekanjer”, dat mama minder pijn in de rug heeft, dat de tweeling allebei een goed plekje op hun nieuwe school (voortgezet) krijgen, heerlijk weg met de camper.

Er was een vraag bij Linda de Mol welke voornemens mensen allemaal nemen en waar ze zich dan niet aan kunnen houden. Ik verbaasde me er überhaupt over wat er op het lijstje stond. Roken, afvallen, gezonder leven, meer tijd met het gezin, minder stress, minder alcohol drinken kan ik me nog voorstellen, maar meer seks. Huh??

Ik bedacht zelf dat ik eigenlijk best tevreden ben. Heel veel kilo’s eraf hoeft niet. Ik rook niet, dus daar hoef ik ook niet mee te stoppen. Meer tijd met het gezin? We pakken alle momenten die we kunnen. Minder stress? Als ik het vergelijk met 20 jaar geleden is dat al zoveel beter geworden. Minder alcohol drinken ga ik niet doen 🙂 en meer seks?……geen problemen hier.

Duzzzz….niets te wensen dan hier in huize Mirjam? Of voor te nemen? Tuurlijk wel. Maar soms ben je even gewoon tevreden met wat je hebt en soms moet je een goed voornemen gewoon uitvoeren.

De beste wensen voor het nieuwe jaar!

Liefs van Mirjam.

 

 

 


Een reactie plaatsen

Oradour-sur-Glane

Op een klein half uur rijden van Limoges ligt Oradour-sur-Glane. Het dorpje is een adembenemend monument van de gruwelijkheden die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn gepleegd. Het dorp werd door een SS eenheid verwoest waarna er onder de bewoners een bloedbad werd aangericht. Vlak na de oorlog bezocht Minsiter Charles De Gaulle het dorp. Hij besloot dat het moest blijven zoals de Duitsers het hadden achtergelaten, en zo is het nog steeds.

20160725_150310


Oradour-sur-Glane was een gewoon dorp op het Franse platteland. Het zou nooit in de geschiedenisboeken zijn gekomen als de 2de SS pantserdivisie ‘Das Reich’ niet op zaterdagmiddag 10 juni 1944 het dorpje omsingelde en alle aan- en afvoerwegen afsloot. De divisie kwam uit het zuiden waar het in Tulle al een bloedbad had aangericht.

Alle inwoners werden verzameld, waarna de mannen van de vrouwen werden gescheiden. Niet veel later werden de mannelijke inwoners doodgeschoten. De vrouwen en kinderen werden vervolgens in de kerk opgesloten, die daarna werd opgeblazen, en de rest van het dorp werd verwoest. In een paar uur werd een compleet dorp met koelbloedige efficiëntie verwoest. 642 mensen vonden die dag de dood, slechts zes dorpelingen wisten te ontsnappen.

(Bovenstaande informatie heb ik gevonden op de site dorpeninfrankrijk.nl)

20160725_151031
20160725_150110


20160725_145518

REMEMBER. SOUVIENS-TOI. HERINNER.

Er werd gevraagd in stilte rond te lopen. Ik vond het heel indrukwekkend. Het verbaasde me hoeveel mensen er liepen. Allemaal mensen zoals jij en ik die niet willen dat dit weer gebeurd. Toch vraag je je wel eens af, waarom de mens er zo weinig van geleerd heeft.


Een reactie plaatsen

Weer thuis

Een vakantieperiode te bemerken op mijn blog. Alhoewel je via instagram (zie rechts onderin de balk) wel te weten kon komen waar ik me ongeveer in Frankrijk bevond.

De komende tijd zal er op “wandelenenmeer” weer wat meer 🙂 te beleven vallen. Dus hou de blog in de gaten.

Evengoed laten veel bloglezers zich niet door mijn afwezigheid tegenhouden. Ik heb gezien dat er de afgelopen periode gekeken is naar het thema geloof, wandelen en pelgrimeren. Ik dank jullie hartelijk voor de belangstelling!

Groet van Mirjam.

20160731_162036

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


2 reacties

Old & Nij

En zo zijn we beland op de laatste dag van 2015. Er bekruipt me altijd wat sentiment. Wat zal het neie joar ons breng’n en wat zie je als je terug kijkt op het afgelopen jaar.

Het leven heeft zijn heuvels en dalen die je moet bewandelen. Er komt verdriet, angst en rouw op je pad of je dat nou wil of niet.

Ik denk vandaag terug aan de mensen die binnen ons sociale “netwerk” zijn gestorven en dat roept emoties op.

Ik denk aan mijn collega Hilly, waarvan we nog steeds niet weten of ze een natuurlijke dood is gestorven.

Ik denk aan mijn angst over groeperingen die de naam van God gebruiken om andere mensen te vermoorden en martelen. Zo zwart en donker allemaal.

Ik denk aan mijn arme rug en elke dag pijn.

Ik denk aan mijn lieve schoonvader die de weg steeds meer kwijt raakt. Als onze hersenen ons in de steek laten, word het leven een kwelling.

 

En dan… dan denk ik aan God, het licht. Mijn geloof als een kind en voel me rustiger. Ik heb er steun aan. Misschien is dat omkijken wel helemaal niet goed.

Dus ik probeer vooruit te kijken met positieve blik.

Ik denk terug middels mijn herinneringen. Dat maakt het gemis van onze dierbaren iets makkelijker te verteren.

Ik denk aan wat me gelukkig maakt. En dat is een hoop! Kleine dingen die het leven zo bijzonder maken. Die je eventjes het verdriet en de rouw en de angst laten vergeten. Ik heb daar al eens eerder een blogje over geschreven (15 Maart jl.) Er mist in dat lijstje natuurlijk van alles, o.a. jullie! Mijn bloglezers. Het schrijven en onderhouden van mijn blog geeft me veel voldoening en een groot geluksgevoel.

Ik denk aan mijn vriendschappen en relaties. Als mensen mens kan ik me het leven zonder andere mensen niet voorstellen.

Ik denk aan de schepping, de natuur, mijn wandelingen.

Ik denk aan de fles roze champagne in de koelkast. Uit Frankrijk mee gezeuld afgelopen jaar om het nieuwe jaar proostend tegemoet te treden. 🙂

Kortom ik ben dankbaar voor mijn zegeningen.

Zoals we in het Gronings zeggen005 (6)

Veul heil en zeeg’n in ’t neie joar….

Veel heil en zegen in het nieuwe jaar….

 

 

 

 

 

 

Tot volgend jaar!

Liefs Mirjam.