Leven & Meer (voorheen wandelen & meer)

Blog van Mirjam over stilte, geloven, kwetsbaarheid, pijn, dankbaarheid en bewust genieten van de kleine dingen in het leven.


4 reacties

Gebroken

Heb je je ooit wel eens gebroken gevoeld? En dan heb ik het niet over kapot zijn na een avond op stap, of gebroken nachten door kindjes die huilen of gebroken uit bed komen omdat je matras hoognodig aan vervanging toe is. Nee, gebroken. Tot in het diepst van je ziel en/of lichaam. Kapot. Bij mij is dat gekomen door pijn. Letterlijke lichamelijke pijn. Te lang, teveel en te vaak.

Op dat punt bevindt ik me nu al een tijdje. Veel slechter kan het op dit moment niet worden voor mijn gevoel. De zoveelste pijnperiode dit jaar en dat al jaren lang. Hoeveel kan een mens aan? Steeds maar doorgaan. Wilskracht. Al die dingen die aan je trekken. Al die ballen die een mens (van zichzelf) in de lucht moet houden. Gewoon proberen door te leven. Slecht mijn grenzen aangegeven. Prikkels te over om mij heen. De rust in mijzelf is al een tijdje ver te zoeken. Teveel met de smartphone in de hand. Wordt ik niet gewoon geleefd? Alle mogelijke manieren van media. We profileren ons het liefst zo voordelig mogelijk. Ik ben er daarom een tijdje mee op gehouden en zoals jullie weten, net weer begonnen onder een nieuwe naam. We creĆ«ren een beeld dat het goed met ons gaat. Ons kwetsbaar opstellen en goed voor onszelf zorgen hebben we afgeleerd. Bezig zijn met ja, wat eigenlijk….

Want wat blijk je dan in het echt te doen? Wanhopen? Op bed liggen als je vrij bent om de dag erna je werk weer aan te kunnen? Boos zijn? Kwetsbaar gevoel? Huilen? Het oneerlijk vinden? Praten? Schreeuwen? Passief ergens zitten en niet meer overeind kunnen komen? Ja, dat heb ik gedaan en dat doe ik af en toe nog.

En dan toch, na een tijdje ging ik terug naar God. Ik gaf me over. Hoe kan het dat ik in mijn gevecht met mezelf en anderen helemaal niet meer zag dat ik daar moest beginnen.

Ik ben stil, bid en lees de bijbel en allerlei bemoedigende blogs van mensen die zich kwetsbaar opstellen en goede tips geven. Opnieuw proberen grenzen aan te geven. In balans komen met mijn lichaam. Ja gelukkig, ik weet het weer. Alles begint daar bij die ene. Mijn vader in de hemel. Daar komt mijn ziel tot rust.

En ik heb besloten om er een blog aan te wijden. Eerlijk zijn en om hulp vragen. Aan God in de hemel en aan de mensen om mij heen. Het is niet makkelijk. Zeker niet makkelijk, om vanuit een dieptepunt weer omhoog te krabbelen. Hopenlijk kan er binnenkort iets aan mijn pijn worden gedaan. Maar ik weet weer dat ik het niet alleen hoef te doen. Ik mag gewoon opnieuw beginnen.

En jij?