Leven & Meer (voorheen wandelen & meer)

Blog van Mirjam over stilte, geloven, kwetsbaarheid, pijn, dankbaarheid en bewust genieten van de kleine dingen in het leven.


4 reacties

Dag 26a Venlo – Roermond

20 Augustus 2015

Zoals jullie konden lezen in mijn blog (wandeldag 25) schoot ik ’s avonds om 22.30 uur behoorlijk in de stress. Ik had me namelijk helemaal verrekend in de kilometers. Alleen om Venlo in te komen vanaf de refugio was al 5. En ik had daarnaast een route helemaal overgeslagen. Het zou er op neer komen dat we 43! km moesten lopen de volgende dag. Door Roermond heen en dan nog naar het dorp Herten. Nou zijn er natuurlijk personen die dat makkelijk doen en daar heb ik ook alle respect voor, maar voor mij is dat echt te ver…. Een mens moet zijn grenzen kennen.

In mijn nachtjapon over de gang naar mijn moeder. Het huilen stond me nader als het lachen. Je voelt je dan weer kind met je 43 jaar. Zal mama boos op me worden? Ik ben ten slotte de regelaar. Maar ze was natuurlijk niet boos en ze probeerde me gerust te stellen. Het komt goed en anders gaan we een stuk met de bus of taxi. Waar maakt een mens zich druk om. In bed piekerde ik echter nog even door en kwam op het idee om ons logeeradres een mailtje te sturen. Hulp vragen. Iets wat je steeds meer leert op deze tochten. Ik voelde me eigenlijk heel rustig worden in het besef dat alles wel goed zou komen.

Ik heb goed geslapen en ben in de vroege ochtend nog even naar de kapel van de zusters geweest om voor mam en mij 2 kaarsen op te steken en te bidden voor een voorspoedige wandeldag. Alle kleine beetjes helpen. Fijne stille sfeer daar. Hele lange ramen waardoor je prachtig de natuur om je heen kon zien.

Jacobspad Augustus 2015 151 Jacobspad Augustus 2015 153

 

 

 

 

 

 

 

 

Tijdens het ontbijt ging het natuurlijk over de lange tocht die voor ons lag, er kwamen allerlei zusters nog langs voor ditjes en datjes, we kregen een stempel en in de moestuin zagen we een man? een stuk omspitten. Gezichtsbedrog. Het bleek 1 van de zusters te zijn. We hebben later nog bij de moestuin gekeken. Wat een bezieling had deze vrouw en wat had ze een verstand van alle groenten en fruit. Daar kan ik met mijn meter moestuin nog veel van leren. 🙂 Hoog tijd om aan de wandel te gaan. Pelgrim Jan loopt een stuk met ons op.

Jacobspad Augustus 2015 177Hij heeft een zware rugzak op de rug. 15 kilo! Mijn moeder en ik plagen hem af en toe. Wij wandelen op de “less is more” manier. Niet meer als 5 kilo op de rug op dit moment. Jan zijn rugzak lijkt op een doos van Pandora. Wat zit er allemaal in?

Het tempo zit er goed in en via de kapel van Genooy komen we in de binnenstad van Venlo bij de St. Martinuskerk. De kerk is nog dicht. We kunnen alleen in het voorportaal zoals bij veel katholieke kerken. Maar we willen zo graag een stempel.

We zien een man in de kerk aan het werk. We roepen naar hem maar hij reageert niet. Gelijk een beetje een oordeel. “Hij wil ons gewoon niet horen! Oost-Indisch doof noemen we dat!” Opeens kijkt hij ons aan en ik kom tot het besef dat hij “echt” slechthorend is. Schaam……

Hij laat ons eerder in de kerk en geeft ons een stempel. Wat een prachtige kerk, inclusief 48 delig carillon. Een rijk interieur. De gotische koorbanken, communiebank en preekstoel zijn prachtig. Heel bijzonder is het koperen doopvont uit ca. 1621 met op het deksel een beeldengroep die de doop van Jezus in de Jordaan uitbeeldt.

Jacobspad Augustus 2015 191 Jacobspad Augustus 2015 193

 

 

 

 

 

 

 

 

Via het “Huis Schreurs” en het prachtige stadhuis lopen we Venlo uit richting de Maas.


Een reactie plaatsen

Dag 13 Zwolle – Wijhe (22,5 km.)

8 April 2014

We hebben de nacht doorgebracht bij Claire. Een lieve dame die woont in een prachtig herenhuis. Dat is het verrassende van vrienden op de fiets. Je komt overal.

DSCF6223  DSCF6222

Claire had vanmorgen de tafel gezellig gedekt. Ze vroeg aan ons of we muziek bij het ontbijt wilden. De Mattheus passion of opwekking of gewoon stilte. We moesten lachen om haar vraag, maar stiekem was ik ook wel ontroerd. Sommige mensen proberen zich zo in je in te leven. Bijzonder is dat. Mam en ik kozen voor stilte. Sssssttt…. Claire ging “en suite” werken.

Daarna betalen we een kleine 20 euro per persoon en gaan weer op pad. De route verlaat Zwolle via een wandelpad door een park. Dit park, “Het Engelse Werk” genaamd, is aangelegd in een romantische Engelse landschapsstijl. Het is koud en regenachtig. Het romantische ontgaat ons daardoor. Het wandelpad heet het “Horreus de haas-pad”. Deze predikant protesteerde in de oorlog openlijk tegen de Jodenvervolging.

DSCF6226

 

 

 

 

 

 

 

Daarna de dijk op. Ik zag herten! Te laat met de fotocamera. Wat een prachtig zicht op de IJssel. We zagen in de verte een flinke bui aankomen. Snel even op een bankje rusten en wat eten. Daarna tot aan de knieën toe nat.

We lopen langs de IJsselcentrale, die aan de rand van Harculo staat. Even te ver gelopen. We werden afgeleid door een rustplek in de verte. Daar aangekomen was de plek net bezet. Toch maar terug naar huisnummer 23 want daar moesten we af, de velden in. Tussen de akkers door richting bos, over smalle bruggetjes naar toegangshek van Landgoed Windesheim. Prachtige omgeving.

Bij Hof van Windesheim, een kleinschalige zorgboerderij drinken we heerlijke koffie (in de koffieschenkerij) met een boerentosti. Ze runnen ook een bed en breakfast. (www.hofvanwindesheim.nl) We krijgen hier ook een stempel in ons pelgrimspaspoort. Er hing een leuke spreuk aan de muur.

DSCF6228

 

 

 

 

 

 

 

 

We wandelen daarna langs een voormalig kloostercomplex, waar een tweetal kelders en de voormalige brouwerij bewaard zijn gebleven. De brouwerij is nu in gebruik als protestantse kerk.

DSCF6229

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daarna via een fietspad zo de velden in. Dreigende luchten.

DSCF6231

 

 

 

 

 

 

Flinke regenbuien en zelfs hagel. We worden koud. En zo lopen we bibberend Wijhe binnen. Net op tijd om de trein te halen richting Zwolle. Mam heeft met haar koude handen moeite om de kaartjes te pinnen.

In Zwolle overstappen naar Emmen. Mijn man pikt ons daar op en neemt ons mee richting huis, nadat we eerst nog even gewinkeld hebben.

Even een kopje koffie en gezellig bijkletsen.

De 3 dagen zitten er weer op! In Augustus 2014 vervolgen we ons pad tijdens een 4 daagse wandeling.


Een reactie plaatsen

Dag 12 Hasselt – Zwolle (13,9 km.)

7 April 2014

In Hasselt komen de pelgrimspaden uit Friesland en Groningen samen en gaan verder richting Zwolle – Nijmegen. De Jacobsweg Nieumeghen genaamd. We gaan wandelen via een nieuw boekje “Jacobswegen in Nederland”. Zie voor meer informatie onder de categorie wandelroute/boekjes.

Lekker vroeg opgestaan. Na douche en ontbijt kregen we nog een stempel in ons Pelgrimspaspoort. En zo vervolgden we onze weg. We werden “uitgeblaft” door de 3 hondjes van onze gastvrouw.

We verkenden eerst het Hanzestadje. Door de ligging aan het Zwarte Water en de Vecht is Hasselt toen een belangrijke handelsplaats geweest. Er zijn ook nog steeds sporen van de oude bedevaartstraditie terug te vinden. Zo is in het laatgotische raadhuis een Bentheimer zandsteen ingemetseld met daarin een afbeelding van een Jacobsschelp.

Jakobspad mama 207

 

 

 

 

 

 

We slenteren door de oude gevels en steegjes, waaronder 1 met zeven deuren – zeven huisjes gebouwd in 1618 voor arme oude vrouwen.

De wandeling gaat verder over de dijk langs het zwarte Water, over de oudste gemetselde zeewering in Nederland, de 800 m. lange stenen dijk. We zien veel watervogels.

Jakobspad mama 212

 

 

 

 

 

Bij Haerst hoopten we tegen beter in met het kabelveerpontje te kunnen, maar deze is alleen in de zomermaanden in gebruik. Inmiddels was het onverwachts warm geworden.  We waren loom en moe en liepen langs een saaie weg. Aan de zijkant van een boerderij werden we geroepen door een mevrouw. Zin in een bakje koffie? Ze had medelijden met ons. Jacobus was ons goed gezind. Deze mevrouw coacht kinderen op de boerderij van haar ouders en via paarden helpt ze hen aan rust en eigenwaarde. Er ontstond een bijzonder gesprek. Ze rade ons aan een stuk door het bos te gaan en dan over de dijk. In het bos viel ons een graf op met twee stenen en bloeiende narcissen.

Bij oliemolen “de Passiebloem” aan de Nieuwe Vecht op een molensteen gerust en wat gedronken. Het is warm. De molen is nog volledig in gebruik.

Door de warmte valt het laatste stuk richting Zwolle ons zwaar. We ploffen neer bij Talamini aan de Grote Markt en smikkelden een heerlijk Italiaans ijsje op.

We hadden zicht op aartsengel Michael. Een prachtig beeld groen van kleur. 3,5 meter hoog en het beeld bestaat uit 350 lagen glas. Het beschermd Zwolle tegen het kwade.

DSCF6220

 

 

 

 

 

 

Inmiddels waren we weer wat uitgerust en het was nog vroeg. We liepen Zwolle in. De binnenstad van Zwolle was voorzien van oude opgepimpte lampenkappen. Heel sfeervol om te zien. We wandelden via de vele historische gevels en straatjes naar de Sassenpoort. We zagen prachtige herenhuizen en uiteindelijk kwamen we uit bij de Peperbus en lieve vrouwenbasiliek. Deze laatste zijn we naar binnen gegaan om te bezichtigen. We waren op zoek naar de apostelbalk. Er zouden 12 apostelen op afgebeeld staan, waaronder Jacobus de Meerdere, herkenbaar aan zijn pelgrimsstaf. In de kerk was het stil, sereen. Midden in zo’n levendige stad zo’n rustige plek. Ik ben ontroerd.

Jakobspad mama 218

 

 

 

 

 

 

 

We aten bij een kleine pizzeria een pizza van 6 euro (altijd blij dat we weer een low budget maaltijd vinden) en daarna zochten we ons slaapadres op via vrienden op de fiets.


Een reactie plaatsen

Dag 11 Halfweg – Hasselt (26 km.)

6 April 2014.

Mijn moeder is  om 9 uur bij me. Ik verdeel nog even wat taken onder de kinderen en dan brengt mijn man ons naar Halfweg. Rond De Wijk zie ik al weer ooievaars op het land en in de lucht. Bij Café Het vergulde Ros staat al vlot de eigenaar buiten. We mochten hier niet parkeren. Hij kreeg vandaag nog veel bezoekers! Gelukkig zette mijn man ons af en ging daarna weer op huis aan.

Jakobspad mama 180

 

 

 

 

 

 

 

Vanuit Halfweg vervolgen wij onze route van Februari via de nieuwe route van het Jacobspad door de boswachterij van Staphorst. In het bos eten we bij een picknicktafel een broodje en daarna begon het te regenen. Bij RUST-punt De boswachter dachten we een bakkie te kunnen doen, maar helaas niet open. Vanuit dit pand werkten jaren de boswachters. Er scharrelden in alle vrijheid kippies rond met een haan.

DSCF6211

 

 

 

 

 

 

 

Hierna begon een saaie wandeling, niet echt opgefleurd door de regen en er was geen spreekwoordelijke hond te bekennen. Ook een bankje liet errug lang op zich wachten. Op een verhoogd “iets” in de berm aan de spoorbaan weer wat gegeten. Af en toe komt er een trein voorbij en in de verte zien we Hotel De Koperen Hoogte (van Hennie van der Most) liggen. Een voormalig watertoren. Mam en ik hebben er eens koffie gedaan op de terugweg vanuit een weekendje klooster. Na alle soberheid van dat weekend, kregen we toen een cultuurshock. We konden niet eens met contant geld betalen, maar moesten toen eerst een soort van kaart regelen.

In het lange dorp Rouveen vallen ons de blauw geschilderde melkbusrekken op. Die hadden we ook al rondom Staphorst gezien. We zien op 1 perceel meerdere boerderijen achter elkaar.

Jakobspad mama 186

 

 

 

 

 

 

 

Vroeger was het traditie dat de kinderen een boerderij achter de ouders bouwden. Zo ontstonden die meerdere boerderijen. Door ruimtegebrek wordt dit tegenwoordig niet meer gedaan. Via de Korte Kerkweg komen we op de Stadsweg terecht. Deze laatste is lang. Op een rooster (bij gebrek aan bank) even bijgekomen. Ik ga na mandarijnen en zoute stengels te hebben gegeten even lekker liggen. Het grappige is dat ik vorige week dat rooster ook weer herkende en dat lange stuk langs de poldersloot. We steken een drukke weg over en we gaan dan aan de overkant  van het Zwarte Water richting Hasselt. Tegenover de kalkovens komen we een kleine begraafplaats tegen. Het hek is los. Op de begraafplaat zag ik een vogeldrinkbak als gedenksteen. Ik vond dat heel bijzonder. De foto’s hiervan gemaakt zijn niet goed gelukt. Vorige week dacht ik een nieuwe kans te krijgen, maar de poort zat op slot.

Bij café de Zon koffie gedronken en we snacken bij de snackbar. Daarna gingen we naar ons slaapadres via Vrienden op de fiets.

Om 19 uur wilde ik graag naar de kerkdienst in de grote of Sint-Stephanuskerk. Daar bewonderden we na de dienst een prachtig orgel en een mooie muurschildering van Sint Christophorus, de beschermheilige van de reizigers. Veel dames met hoedjes in de dienst.

IMG_1080 (2)

 

 

 

 

 

 

 

IMG_1083

 

 

 

 

 

Terug op ons slaapadres, lekker douchen en toen gaf ik mijn moeder en mezelf een kadootje. Een kleine verzilverde Jacobsschelp voor aan de rugzak. Het 1e Jacobspad Uithuizen – Hasselt helemaal uitgelopen. Een lengte van 208,5 km samen gedaan! Ik ben trots. Nadat we elkaar in bed op de foto hebben gezet en heel toepasselijk….”de Pelgrimskachel” viel ik al snel in slaap.

Jakobspad mama 196

 

 

 

 

 

 

 

Mam was op een gegeven moment in haar slaap wat onrustig over de kerkklok. Ze dacht dat het een klok was van onze gastvrouw. “Waarom zet ze die niet uit!” 🙂 Je geest doet toch rare dingen als je slaapt. Het leek een beetje op wat er gebeurde in Dwingeloo. Ze droomde dat ze wat hoorde hinniken en ze dacht dat het appjes waren op mijn nieuwe smartphone. Het bleek een paard te zijn. We moesten lachen, maar midden in de nacht natuurlijk nog klaarwakker. En dan knort het maagje ook nog. Dus lekker aan de cashewnoten.


Een reactie plaatsen

Wandelen & Rouveen – Hasselt (en terug)

Vandaag heb ik weer eens gespijbeld. Op avontuur in je eigen leven noem ik het. Een tijdje alle rollen die ik vervul naast me neerleggen en gewoon wandelen. Ik heb mijn hondenvriend meegenomen.

En wat een dag! Prachtige blauwe hemel met af en toe een wolk. De laatste kilometers van het 1e boekje “het Jacobspad”. Afgelopen week heb ik een concept blog gemaakt van dag 11 Halfweg – Hasselt. Ik wist toen ik dit pad vorig jaar liep nog niet dat ik een blog ging bijhouden over o.a. het pelgrimeren. Dus ik kwam er achter dat er wat foto’s misten rondom de kerk in Hasselt.

Kinders naar school en daar ging ik in de auto op pad. Bij Staphorst de A28 af richting Rouveen. De blauwe melkbushouders aan de zijkant van de boerderijen vielen me gelijk weer op en het achter elkaar bouwen van boerderijtjes op eenzelfde perceel.

In Rouveen foto’s gemaakt van de hervormde en gereformeerde kerk. Op het Kerkplein de auto neergezet en dan wandelen vanaf de Korte Kerkweg, via de Stadsweg naar Hasselt.

In Mei leggen alle vogels een ei. Vandaag was het vogeldag. Zoveel vogels te zien! Kievieten, Grutto’s, Ganzen, Zwanen (met baby’s) en ook weer ooievaars. Ik heb een tijd staan kijken naar de lucht. Twee ooievaars vlogen op de thermiek cirkels om elkaar heen. Zo sierlijk. Beeldschone dieren zijn dat. Ik moest een beetje slikken. Het deed me denken aan de spreuk in mijn vorige blog. Ik ben blij en dankbaar dat deze prachtige schoonheid en vrijheid me raakt.

003

 

 

 

 

 

 

 

 

In Hasselt lekker koffie gedronken in het zonnetje bij Café de Zon. 🙂 Vorig jaar met mijn moeder zaten we binnen, was het zwaar bewolkt en het was toen begin April.

Rond 13 uur zou ik misschien in de kerk kunnen werd me op het info punt verteld. Want dan kwamen de mensen waarmee je de toren in kon. Dat viel even tegen, ze hadden geen sleutel van de kerk. Na wat rondgetelefoneer lukte het toch niet. Jammer. Opeens kwam Peter (vrijwilliger van de rondleiding in de toren) op het idee om de foto’s voor mijn blog voor me te maken en naar me op te sturen. En terwijl ik deze blog schrijf heeft hij ze al naar me gemaild. Wat is dat toch leuk en verrassend met mensen.

De terugreis ging langs dezelfde weg. Warm. 18 Graden. 16 Kilometer gelopen. Ik bruis nu nog van de energie. Zo’n dag is goed voor lichaam en geest zullen we maar zeggen.


2 reacties

Dag 23 Kevelaer – Huis

22 Februari 2015

En zo beland (eindelijk) twee maanden later de laatste wandeldag van mijn pelgrimstocht van Februari jongsleden op het blog. Ik heb alle foto’s van mijn moeder en mezelf nog eens weer bekeken. Wonderlijk is dat je dan het gevoel erbij zo weer kan oproepen.

Ik heb eigenlijk best redelijk geslapen die nacht ondanks de schuttersvereniging onder ons raam. Mijn moeder wat minder, ze sliep op een doorgezakt matras. Om 8 uur weer aan het ontbijt. Dat zag er goed uit, op zijn Duits met lekkere broodjes en worst en kaas. Onze laatste dag samen zouden we het Jacobspad niet vervolgen. We wilden Kevelaer eens goed bekijken en dan terug met de bus naar Kranenburg en Kleve, met de trein naar Nijmegen, overstappen naar Lent en dan met de auto naar huis. Dus nog een lange dag voor ons.

Jacobspad Februari 2015 mama 130

 

 

 

 

 

 

We liepen de weg terug Kevelaer weer in en kwamen langs de St. Antoniuskerk. Voor de kerk staat een mooi bronzen beeld van Jacobus, gemaakt door Gert Gerresheim. Echter zijn staf was afgebroken en ook onderaan zijn voeten waren een aantal Jacobsschelpen vernield. Waarom doen mensen dit toch?

Jacobspad Februari 2015 mama 135

 

 

 

 

 

 

 

 

De kerk was in gebruik dus we zijn eerst naar het kapelletje gegaan ernaast. Tot onze verbazing was zowel het kapelletje als de kerk heel licht ingericht. Allerlei tinten grijs en lichte muren. Het kwam heel modern op ons over.

  

(bovenstaande foto’s zijn niet van mij of mijn moeder. Ik heb ze gevonden op de site van de kerk.)

Overal prachtige glas in lood ramen.

Jacobspad Februari 2015 mama 138   Jacobsweg Februari 063

We gaan verder. We lopen door een straat met heel veel toeristische winkels. Vooral alles wat te maken heeft met Godsdienst, bedevaart en Kevelaer proberen ze hier te verkopen. We kwamen echter ook langs meerdere conditoreien en chocoladewinkels. Dat aardbeiengebak en die chocopaashazen! Even onthouden voor later.

Als stralen van een ster leiden de straten naar de “Kapellenplatz”, het centrum van de Mariabedevaartplaats. Centraal in de verering staat een 8×11 cm. groot prentje dat zich nog steeds in de “Gnadenkapelle” bevindt.

Als je de kapellenplaats oploopt weet je niet wat je ziet, zoveel kaarsen die buiten aangestoken zijn naast de “Kerzenkapelle”. Gisteravond emotioneerde me dat al. Elke kaars is voor iemand aangestoken. Wat een liefde. 🙂 Mijn moeder en ik staken een kaars voor elkaar aan. We zijn dankbaar dat we het zo fijn hebben samen en dat we deze tocht samen kunnen maken.

Jacobspad Februari 2015 mama 162

 

 

 

 

 

 

 

Jacobspad Februari 2015 mama 163

 

 

 

 

 

 

 

 

De kaarsenkapel heeft zijn naam te danken aan de vele offerkaarsen die tot op de dag van vandaag door bedevaartgangers worden meegebracht en jaarlijks worden vervangen. In de kapel wordt het interieur dan ook aan het oog onttrokken door een zee van kaarsen en bordjes met de herkomst van hun gevers.

Jacobsweg Februari 081

 

 

 

 

 

 

 

Elke avond om 19 uur worden alle offerkaarsen binnen aangestoken en is er een vesperdienst. Wij waren gisteravond op zoek naar een slaapadres dus dat staat nog op ons verlanglijstje voor Augustus als we vanaf Kevelaer ons pad vervolgen.

Aan de kapellenplaats grenzen dan nog de Gnadenkapelle, het Priesterhuis (nu een pastorie met o.a. onderdak voor pelgrims, vroeger een klooster van de Oratorianen, wereldlijke geestelijken) en de Mariabasiliek. Een in 1864 in neogotiek gebouwde kathedraal.

We hebben uren rondgelopen. Tijd voor de aardbeientaart en dan nog een lange weg naar huis. Ik kijk terug op prachtige maar af en toe zware wandeldagen. Een beetje afzien doet een mens echter goed. Ik hoop (bij leven en gezondheid) dat we onze weg in Augustus kunnen vervolgen!

Jacobspad Februari 2015 mama 177

 

 

 

 


 

 

 

 


2 reacties

Dag 21 Kranenburg – Goch

20 Februari 2015

Afgelopen nacht nog een extra deken gepakt. De kamer was ijskoud toen we aankwamen. Om 8 uur weer een afspraak om te ontbijten. Veel biologische producten. Zelfs plakjes nepvlees. We maken bij daglicht nog wat foto’s van ons onderkomen want daar was het gisteravond te donker voor.

Jacobspad Februari 2015 mama 065 Jacobsweg Februari 039

We kunnen via de achtertuin door een hekje naar links en wandelen dan zo het Reichswald in. We komen heel makkelijk weer op de pilgerweg uit. Op een kruising waar we het Reichswald verder in moeten gaan komen we bij een oude eik. Men geloofd dat op de plek van deze eik het “wonderdadige kruis” is gevonden. De legende gaat dat een schaapherder in het jaar 1280 de hostie die hij tijdens de mis had ontvangen niet kreeg doorgeslikt. Hij verstopte hem toen in een boom. Toen de boom 28 jaar later werd gekloofd, viel er een 60 cm. groot houten kruis uit dat uit de hostie leek te zijn gegroeid. Een zg. hostiewonder. In de kerk in Kranenburg hebben mijn moeder en ik dit kruis kunnen aanschouwen.

Jacobspad Februari 2015 mama 062 Jacobspad Februari 2015 mama 068

Op de plek van de eik kan je door een gat in een zuil kijken die je de kerk in Kranenburg precies laat zien.

Jacobspad Februari 2015 mama 071

We gaan het Reichswald in. Een lange, koude wandeling met druilerige regen. Ik had op verschillende blogs al gelezen dat het lang en op een gegeven moment wat saai was, maar vooral doordat we geen enkel bankje tegenkwamen vond ik het zwaar en lang. Saai vond ik het niet want ik hou van het bos. En dit was een oud bos. Ik kon bijna de kabouters en elfen zien bewegen. Mijn darmen vonden de kou en de lichamelijke inspanning wel zwaar. Ik heb me helemaal leeg gepoe.. in het Reichswald. Goede bemesting zullen we maar zeggen. Ieder nadeel heeft een voordeel.

Jacobspad Februari 2015 mama 075 Jacobsweg Februari 044

Jacobsweg Februari 045 Jacobspad Februari 2015 mama 077

We kwamen langs een Britse begraafplaats. Heel koud en veel wind. Een mistroostige en verdrietige sfeer. Dit grote ereveld wordt gevormd door 7654 graven uit beide wereldoorlogen. Ik moest huilen. Het grijpt me altijd aan. Al die doden en waarvoor? We hebben niks van al die oorlogen geleerd. Nog steeds doen mensen elkaar zoveel aan. 😦 Omwille van geloof, kleur, ras, idealen of “gewoon” zonder zelfs een reden te hebben. Ik voel me zwaarmoedig.

Jacobspad Februari 2015 mama 081 Jacobspad Februari 2015 mama 082

Britse erevelden lijken op elkaar. Er zijn strenge universeel geldende regels. Midden op het kerkhof staat bijvoorbeeld altijd een kruis (Cross of Sacrifice) en een altaarsteen (Stone of Rememberance) met het opschrift “Their name liveth for ever” (moge hun naam eeuwig voortleven).

We lopen verder. Ik probeer mijn sombere bui een beetje te boven te komen. Maar het weer werkt ook niet echt mee. Langs rivier de Niers begint het te regenen en het lijkt ook niet meer op te houden. Ik heb last van mijn linker kleine teen. Ik heb de nagel van die teen er al meerdere malen afgelopen. Ook voel ik een blaar aan mijn linkervoet. Ik heb het moeilijk. In Hotel ter Kelling proberen we een bak koffie te krijgen, maar ze zijn dicht. We proberen elkaar een beetje op te beuren. Dan maar verder richting landgoed Graefenthal. Op een bankje leggen we onze droge regenbroek en eten we onze voorraad nootjes en chocolade. Dit noodrantsoen is bedoeld voor dit soort momenten. We peppen er wat van op. Landgoed Graefenthal is van oorsprong een vrouwenklooster. Er staat nog steeds een 1,3 km. lange baksteenmuur omheen. Bij de ingang zagen we een bord staan dat we er wat konden drinken en nog belangrijker dat ze open waren! We liepen door de poort en verbaasden ons over de middeleeuws aandoende sfeer.

Jacobspad Februari 2015 mama 084

Jacobspad Februari 2015 mama 088 Jacobspad Februari 2015 mama 085

We hebben in het Kloostercafé bij een haardvuur en met een fleecekleed om de schouders heibe choco gedronken. Maar sta dan maar eens weer op. Kunnen we hier niet blijven? Mam moest me behoorlijk aansporen.

Het is ook maar goed dat je alles niet weet, want het was lang langs de Niers. Regen, wind, modder en Niers. Alhoewel ik denk dat in een ander jaargetijde en met een andere temperatuur het hier veel mooier zal zijn.

Jacobsweg Februari 046

Ook nog een keer mis gelopen, maar dan komen we na 17 uur Goch binnen. De kerk blijkt net dicht te zijn. Ons energielevel is nog maar zo groot als een pinda. Maar….het keert allemaal weer ten goede hoor! We gaan in het warme café Konig zitten. We slepen een spoor van modder naar binnen. Ik doe mijn wandelschoenen uit. Wat een opluchting! Onze paraplu’s staan lekker in een hoekje te druppen.  En voor 10 euro krijgen we een fantastische schnitzel met patat en groente. Ik proost op mezelf met een glaasje rosé. De energie stroomt weer terug in ons lichaam.

Daarna nog een kilometer lopen naar Hotel Litjes. Onderweg kwamen we nog een conditorei tegen. Ik moest mijn moeders voornemen natuurlijk in vervulling laten gaan. 🙂 Dus bepakt met 2 stukken gebak kwamen we in het hotel aan. En wat geniet je dan van die warme douche! En wat ben je dan dankbaar voor de dingetjes die je hebt meegenomen in je rugzak!

Uiteindelijk koffie met gebak op de kamer en dan slapen maar.