Leven & Meer (voorheen wandelen & meer)

Blog van Mirjam over stilte, geloven, kwetsbaarheid, pijn, dankbaarheid en bewust genieten van de kleine dingen in het leven.


2 reacties

Stilte

Column 3 Samenspraak

 

“Silence is the language God speaks,

And everything else is a bad translation”.

 

“Stilte is de taal die God spreekt,

Al het andere is een slechte vertaling.”

(Thomas Keating, monnik.)

Beetje kort door de bocht bovenstaande quote al moet ik zelf wel zeggen dat stilte, stilstaan binnen mijn geloof zeker een belangrijke rol speelt. Ik was me daar eigenlijk vanaf het begin van mijn “tot geloof koming” al van bewust.

Ik ben niet gelovig of met het naar een kerk gaan opgevoed. Rond mijn 19e ontmoette ik mijn man. Zijn ouders waren gelovig, gereformeerd en gingen regelmatig naar de kerk. Jan was niet anders gewend. Ik daarentegen wist en begreep er helemaal niets van. Het was abracadabra voor mij. Op een gegeven moment ging ik een keer mee. Los van de vraag of God nou wel of niet bestond, wat een drukte & onrust! Gekuch, staan en zitten. Ik kon me niet voorstellen dat ik me in een kerk kon concentreren, terwijl ik toch op de goede plek was om contact met God te krijgen? Wat een vragen had ik. Over mijn zoektocht naar God gaat deze column echter niet. Ik heb uiteindelijk God toch gevonden of hij mij? 🙂 In het kort heb ik me uiteindelijk volwassen laten dopen en tegelijkertijd met mijn man belijdenis gedaan in 1995.

Enfin stilte…

Ik ben de betekenis van stilte en mijn geloof meer gaan onderzoeken toen ik op Texel woonde. Ik werd door iemand gevraagd om met een groep naar het mannenklooster van de Benedictijnen in Egmond Binnen te gaan. Ik ging voor het eerst mee in 2003. Dat weekend was een openbaring voor me. Veel stil zijn, alleen zijn, wandelen, lezen, eten in stilte, 6 diensten op een dag, rust en vrede. Ik kon horen wat ik dacht en voelde. Ik kon God beter verstaan. Sinds dat jaar ben ik regelmatig gegaan. In het begin nog met de groep, maar uiteindelijk alleen en naar verschillende kloosters. Ik ben wel eens dagen stil geweest. Met niemand hoeven praten kan heel bevrijdend zijn. Alleen zijn met je eigen en Gods gedachten.

Zo’n drie jaar geleden, ik lag veel op bed met vreselijke (zenuw)pijn in de rug, heb ik naar de serie de Big Silence gekeken. Ik kwam zelf letterlijk tot stilstand en zocht opnieuw meer verdieping en stilte binnen mijn geloof. Ik kwam voor het eerst in contact met het pelgrimeren en ik keek een serie van de BBC. Er gaan vijf Britten van verschillende pluimage 🙂 de confrontatie aan met de stilte. Ze doen dat onder leiding van de spirituele leider van de Engelse Benedictijnen, Abt Christopher Jamison. Hij wil ze de waarde laten inzien van stiltemeditatie. Kunnen zij stilte een plek geven in hun leven? Het was een heel wonderlijk proces om te zien.

Ik begrijp dat het woord meditatie bij sommige mensen kriebels opwekt. Meditatie en Mindfullness lijkt vaag en zweverig te zijn. Het is echter niets anders als beschouwen en overpeinzen. Ik heb het niet over transcendente meditatie, die tot doel heeft je geest uit je lichaam te laten treden.

Ik neem in mijn dagelijks leven regelmatig tijd om stil te zijn. Ik steek in mijn stiltehoek een kaars aan en zeg de volgende woorden:

Ik hoef niets te doen.

Ik ben in de stilte.

Ik ben bij mezelf.

Ik ben bij God.

Daarna ben ik naar behoefte een tijdje stil. De kaars aansteken betekent voor mij dat ik letterlijk aangeef aandacht te hebben voor dit moment met mijzelf en God.

Af en toe heb ik de behoefte om even afstand te nemen van alle dagelijkse beslommeringen, mijn geloof te verdiepen en helemaal in de stilte te zijn. Dat gaat vandaag gebeuren. Ik ga een paar dagen naar het klooster in Egmond Binnen.

Ik bid u/jij de stilte toe! In de stilte komt ons onrustige hart tot rust.

20150515_213248

 

 

 

 

 

 

 

 

(bron van inspiratie o.a. het boekje Koester je hart van Mirjam van der Vegt.)