Leven & Meer (voorheen wandelen & meer)

Blog van Mirjam over stilte, geloven, kwetsbaarheid, pijn, dankbaarheid en bewust genieten van de kleine dingen in het leven.


1 reactie

Hiking Poles

Ja, het is er eindelijk van gekomen. Deze vrouw heeft wandelstokken gekocht.

Het heeft zijn tijd gekost. Ik wist in eerste instantie niet eens het verschil tussen Nordic Walking sticks en Hiking poles. En ik dacht natuurlijk net zoals vele anderen met mij dat ze voor in de bergen waren, je wel heeeeeel oud moest zijn of wel heeeeel slecht ter been. Evengoed kunnen ze gebruikt worden met de voorgaande 3 redenen, maar ook de jonge, vlotte vrouw en man van deze tijd gebruikt ze. Laat ik nou net tot die laatste categorie behoren. 🙂 Nee, hoor grapje natuurlijk.

Ik hoorde er steeds meer positieve dingen over. Op de rugscholing van afgelopen najaar kwamen ze meerdere malen ter sprake en ik zag ze ook steeds meer afgelopen jaar tijdens mijn wandelingen. Dat heb je ook als je zwanger bent, zie je overal zwangeren of kinderwagens.

Maargoed, dan heb je het besloten, maar welke moet je dan kopen?

Dat is een moeilijk punt en tegelijk denk ik ook voor iedereen verschillend. Hoeveel geld wil je er aan uitgeven? Welk merk heeft je voorkeur? Wil je inklapbare? Het is geenzins mijn bedoeling om hier een merk te promoten. Ik heb dus heel wat gesurfd on the internet en een keuze gemaakt waarvan ik dacht dat het goed bij me paste.

Afgelopen week ben ik met oefenen begonnen. Ik moet wel in een ritme komen. Eerst maar wat alleen in het bos, zodat niemand me ziet klungelen. Bolt mijn hondje moet er ook aan wennen. ik heb hem al een paar keer bijna aan de carbon punt geregen. Toch loopt het verrassend relaxed. Ik heb nog niet met rugzak geoefend. Dat komt nog… dus wordt vervolgt.

20180323_111731

 


Een reactie plaatsen

Dag 30 Sittard – Meerssen

31 Augustus 2016

Na een zweterig nachtje worden we wakker van gerommel op de gang. Aankleden en ontbijten in stilte met prachtige klassieke muziek op de achtergrond. Tijdens mijn kloosterbezoeken valt het me ook altijd op hoeveel een mens tegen een ander mens kan zeggen zonder daadwerkelijk te praten. Na het betalen van de nacht (31,00 euro per persoon) en een stempel gaan we op weg. Voor mij een “dikke” wandeling voor de boeg. 25 kilometer. Alhoewel dat voor mijn moeder en andere lange afstandswandelaars misschien een peulenschil is en voor andere mensen die dit lezen onmogelijk is. Gezondheid hebben we echter niet in de hand. Ik doe het ermee.

We wandelen richting Munstergeleen. Daar komen we onverwachts een hele bijzondere kapel tegen in een schuur. De zalig verklaarde pater Karel Houben werd geboren in de karakteristieke boerderij ernaast. We zitten hier een tijd rustig en laten de stilte en de brandende kaarsjes op ons inwerken. Wat mij opvalt is de verzameling grote rozenkransen aan de muur.

20160831_100445We lopen om Geleen heen met in de verte de steenfabriek te zien en dan lopen we een gebied in met bos. Wat opvalt zijn de holle wegen. Ze zijn ontstaan door het samengaan van menselijke invloeden en natuurlijke erosie. De uitgesleten geulen doen dienst als wegen. Heerlijk koel hier, maar wel heuvelopwaarts en dat gaat in de benen zitten.

img_1236In Sweikhuizen lopen we naar de St. Dionysiuskerk. Dicht. Het blijkt een bedevaartbestemming te zijn voor blinden en mensen die aan een oogziekte lijden.

Bij Spaubeek kiezen we ervoor om een stukje van de Jacobsweg af te gaan richting de Annakapel. Aan het straatje ernaartoe liggen een paar huizen. Mijn moeder ziet een opgezette vos op een vensterbank staan. Ze wil hem op de foto zetten, maar voordat ze heeft kunnen afdrukken staat de eigenaresse achter ons, en ze is niet blij. Ze vind het onbeleefd van ons. “Loeren” in andermans huis. Bij de Anna kapel komen we even bij van de negatieve energie en in de schaduw is het hier heerlijk lunchen.

img_1259Het lijkt steeds warmer te worden. Buiten Groot Genhout gaan we liggen onder een boom vlakbij een boerderij. De koeien zijn nieuwsgierig. Schoenen uit, sokken uit, broek uit. Ik ga even dommelen en mam doet een sudoku. Dan langs Schimmert met zijn watertoren en Klein Haasdal met zijn wijngaarden. We lopen hier echt door het Limburgse landschap en we voelen ons gelukkig. Tot ik erachter kwam dat we helemaal verkeerd zijn gelopen. Hoe weet ik niet, maar Valkenburg ligt voor ons. Ik zie de Wilhelminatoren.

img_1280We lopen heel wat kilometers extra op een dagtocht die voor mij al aan de max zat. Dat heet echter pelgrimeren en afzien.

img_1276Een hoop vergeet je ook weer als je met een bitter lemon op een terras achter een heerlijk bord pasta zit. We hebben in Meerssen geluk met de basiliek. Hij is nog open en we krijgen er zelfs een stempel van een nogal gehaast ogende  priester.

We slapen in een onbemande hotelkamer zonder ontbijt. Veel te luxe voor een pelgrimstocht. Heerlijk bed, geweldige douche.70 euro voor 2 personen, maar niks anders in de buurt, dus we doen het ermee. 🙂

img_1286

 


2 reacties

Wandelen

Het is vandaag weer zover. Mijn moeder en ik gaan een weekje pelgrimeren. We zijn vorig jaar Augustus ge-eindigd in Susteren (zie Jacobspad Limburg) en vandaar uit gaan we weer op pad.

Gek idee dat we vanavond slapen bij de nonnen in Sittard.

Prachtig idee dat we deze week Nederland uit lopen. We hebben dan heel Nederland volbracht. Voor mij persoonlijk een hele prestatie doordat mijn gezondheid me soms zo dwars zit. Maar…..het is nog niet zover. Wie weet wat er nog allemaal ten positieve of negatieve gebeurd.

Hou dus de instagramfoto’s hiernaast in de gaten. Of ga me volgen via IG op wandelenenmeer. Daar post ik elke dag wel wat op. De dagen worden zoals jullie van me gewend zijn later 1 voor 1 uitgewerkt op het blog.

Goede week!

Groet Mirjam.

Jacobspad

 

 

 

 

 

 

 


Een reactie plaatsen

Weer thuis

Een vakantieperiode te bemerken op mijn blog. Alhoewel je via instagram (zie rechts onderin de balk) wel te weten kon komen waar ik me ongeveer in Frankrijk bevond.

De komende tijd zal er op “wandelenenmeer” weer wat meer 🙂 te beleven vallen. Dus hou de blog in de gaten.

Evengoed laten veel bloglezers zich niet door mijn afwezigheid tegenhouden. Ik heb gezien dat er de afgelopen periode gekeken is naar het thema geloof, wandelen en pelgrimeren. Ik dank jullie hartelijk voor de belangstelling!

Groet van Mirjam.

20160731_162036

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Een reactie plaatsen

Wandelen & Landgoed Ekenstein

Vorige week was er voor vandaag wat zon voorspeld en zeker geen 11 graden en miezerige regen de hele dag. Evengoed heb ik de stoute (wandel)schoenen aangetrokken met mijn zusje. Een korte wandeling over Landgoed Ekenstein in Appingedam.

Ekenstein is 1 van de twee borgen die in de Ommelanden bij Tjamsweer (gemeente Appingedam) aan de weg langs het Damsterdiep (thans de Alberdaweg), werden gebouwd. De andere is de naast Ekenstein gelegen borg Rusthoven uit 1686, die tot de aangrenzende gemeente Loppersum behoort.

Ekenstein

Ekenstein

Rusthoven

Rusthoven

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In de eerste helft van de twintigste eeuw raakte de borg in verval, maar in 1946 werd Ekenstein aangekocht door de gemeente Appingedam. Het park werd opgeknapt en er kwamen een reigerreservaat en recreatieve voorzieningen, zoals een hertenkamp en een kinderboerderij. In 1957 werden de borg en het bijbehorende Schathoes, waarin een restaurant gevestigd werd, in gebruik genomen. Ekenstein is zowel een hotel, als een restaurant en een conferentieoord. Een moderne uitbouw in een heel andere stijl is aan de oorspronkelijke borg toegevoegd.

(tekstbron: Wikipedia.)

Die moderne uitbouw vinden mijn zussie en ik zonde. In onze beleving moet de uitbouw iets zijn in dezelfde stijl.

In de provincie Groningen zijn inmiddels “25 Ommetjes” uitgezet door Landschapsbeheer Groningen. Als je het Ommetje Wirdum (8 km.) loopt kom je ook een stukje over het landgoed. http://www.wandelen.groningen.nl

001 010

 

 

 

 

 

 

 

003 007

 

 

 

 

 

 


2 reacties

Wandelen & Bourtange

Het lange afstandswandelen is de laatste maanden vanwege mijn gezondheid niet mogelijk. Toch maar niet bij de pakken neerzitten en proberen om korter te wandelen.

Zo ook de eerste week van Maart. Mijn moeder en ik hadden deze week ingepland om te pelgrimeren. De teleurstelling was voor ons allebei groot toen ik dit af moest zeggen. We hebben elkaar die week opgezocht in Bourtange. Gewoon even samen zijn.

Vesting Bourtange (in het Gronings: Boertang) is een vestingdorp in de provincie Groningen, dat tijdens de Nederlandse Opstand is aangelegd. Bourtange ligt in de gemeente Vlagtwedde, in de streek Westerwolde. Het is een beschermd dorpsgezicht. Hoewel de grachten en muren anders doen vermoeden, heeft Bourtange nooit stadsrechten gehad.

(Informatiebron:wikipedia.)

Net als met Biessum heb ik met Bourtange ook een speciale band. De zus van mijn oma woonde net buiten het dorp met haar man. Ik heb geweldige jeugdherinneringen aan haar. Mijn zusje en ik mochten elke vakantie een weekje uit logeren bij “tante Trijntje”. Ze nam de honneurs waar voor mijn oma/haar zus, die al jong gestorven was. Niks was te gek. Alles mocht. Geen zin om te douchen? Doe je het toch niet… Laat opblijven. Schommelen op een plankje in de appelboom. Grote zwarte spinnen kwamen we tegen en samen met mijn zusje in een tweepersoonsbed met wollen dekens. Gebakjes en theeparty’s, alles kon. Jammer genoeg is ook zij al heel wat jaartjes geleden overleden.

Mijn moeder en ik hebben haar graf bezocht, koffie gedronken in ’t oal Kroegie en heerlijk gewandeld door en om “Boertang” heen. Zeker een aanrader!

036 033

 

 

 

 

 

030 031

 

 

 

 

 

 

 

 


1 reactie

De weg naar Santiago

Op het moment lijkt het wel Herfst. De wind heeft om ons huis geblazen vannacht en de regen kwam met bakken uit de lucht. Ik voel me altijd zo veilig en geborgen in mijn lekkere bed. Maar van die stormachtige dagen zijn uitermate geschikt om te wandelen en om de serie “de weg naar Santiago” te kijken. Ik heb ze allemaal al bekeken, maar af en toe begin ik weer bij het begin.


3 reacties

Wandelen & Biessum

Januari loopt alweer bijna op zijn eind. Dat doet mijn gemoed wel goed. Januari is voor mij altijd een maand die ik voor mijn gevoel een beetje door moet ploeteren. Door moet zien te komen. Na Januari wordt alles lichter. Ik hoor weer meer vogels. Vooral ’s avonds tegen de schemer vind ik dat prachtig. We gaan richting Lente. We gaan richting de 40 dagentijd en Pasen.

Wat me opviel aan de maand Januari is dat bijna alle seizoenen zijn langsgetrokken. Toen ik de 1e week van deze maand naar het klooster ging, kwamen de Noordelijke provincies in een ijzelige toestand terecht. Mijn kinderen hebben voor het eerst in hun leven 3 dagen ijzelvrij gehad. Via Zwolle, Amersfoort en Amsterdam ben ik in Egmond terecht gekomen. Naarmate ik dichterbij Amersfoort kwam steeg de temperatuur, de weg was beter begaanbaar en uiteindelijk was het verschil zo’n 15 graden. In Egmond leek het Lente. Ik hoorde en zag vogels.

Gisteren tijdens mijn wekelijkse wandeling met een vriendin leek het wel herfst. Striemende regen, wind. Veel wind. Je hersenen waaien er helemaal schoon van. Met blossen op de wangen kwamen we terug.

Afgelopen Maandag was ik bij mijn moeder. Het was 13 graden. Zonnetje erbij. We hebben een heerlijk rondje Biessum gewandeld. Biessum ligt op of eigenlijk rond een wierde, die behoort tot de best bewaarde in de provincie Groningen. Het dorpje ligt tegen Delfzijl aan. De oorspronkelijke stervormige verkaveling is nog vrijwel helemaal terug te vinden. De woningen en boerderijen staan aan de “De Ossenweg”, die nog intact is. Ik heb een speciale band met de kerk in Biessum. De ouders van mijn schoonvader liggen op het kerkhof begraven. Mijn schoonouders zullen er zelf worden begraven en mijn man en ik zijn in het kerkje getrouwd. Kers op de taart was dat ik de 1e sneeuwklokjes van 2016 zag. Een frêle bloemetje die het kopje laat hangen. Voor mij elk jaar weer de bevestiging, het zal weer lente worden. 🙂

006 007

 

 

 

 

 

 

 

003 004

 

 

 

 

 

 

 

 

001 002